Yorgunum öyle yorgun ki
Bıraktıklarının pusulasıyla yürümekten
Özlemlerimin yönünü kaymeden yıldızları saymaktan
Seyretmekten
Güneşe bakarak üşümekten
Hatıralarını ısıtmaktan
Sen yine uzaktasın
Ama sensizliğin İstanbul kadar yakın
Hasretin yakıyor kursağımı
Bacalardan tüten isler gibi
Kulağımı çınlatıyor ismini anışım
İskelete kalkan vapurun sesi gibi
yine sokaktayım
sevdamı sürüklemek teyim kaldırımlarda
oturtum ayrılıkları taşlara
hasreti vurmak tayım rüzgarlara
sensizliği gün doğumuyla kırmaktayım
düne inat
Bu kaçıncı yokluğun da
Anıların idam sehpasına çıktım
Hasretinin yıldızlarını kac defa yüreğimden düşürdüm
Ömrümü özlemin yağmurları ile islattim
Kursağımda kuruyan anıların isliklarını
Efkarımı toprağa ektim
Ve önümdeki yol bitti
Balkıyorum arkama yetişemiyorum
Dünün yarının trenleri gitti
Dudağımdaki badenin yaşam özü bitti
Ve artık tamam her şey nefsin abrası dengeli
Oldu işte erken veya geç
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!