Önce deftere çizik ler attım
Üstüne ismini yazdım
Kendimi tutamadim
Ve
İsmini sildim
Üzerine unuttum yazdım
Bakın dizilmiş şekilli değişik taşlar
Ne alçakta nede yüksekte üstte topraklar
Kimi durmadan güldü neşe ile nefsine daldı
Kimi de hep ağladı yaşlarını duaya karıştırdı
Yalan söylendi mala ibret eyledi namazı kılmadı
Gönlünü hasta eyledi batıl boyasına buladı
Yazmışsın bir rüya gördüm
Islak kaldırımlara uzanmışım diye
Akıttığım hayallerimin yaşıdır
Patikalı caddelerde yürüdüm
Demişsin o hasretinin kırıklarıdır
Solmuş renk renk çiçekler gördüm
Dalından kopan sararan yapraklar gibi
Ömrümden sensizliğini kopardım
Durgun bulanık akarsular gibi
Yüreğimde sevdanı durgunlayıp bulandırıp
Güne bıraktım
Kaderin gözlerimin altına attığı çizikler gibi
Dost sözlerinin acısı yakmamalı yüreği
Bir bakışı yetmeli iki cihanda ateşi söndürmeyi
Açmalı dünyada şemsin aşk ı canan kapısını
Muhabbet sofrasına gelince aldığı nefes bayram olmalı
Gönül yarasını hürşid i şemsle dağlayan
Edebi cemali nakışını Furkan la çeken
Kevser i serinliği sözlerinde getiren
Zülüm geldikçe Eyüp tespihi çeken
Yolunu hakka çeviren dost gerek
Dost dediğimizi gönül hanına katarız
Ömrümüze bıraktıklarıyla hep gezeriz
Sözümüzde özümüzde yoktur farkımız
Hu kelamıyla gün be gün selam veririz
Eski hatıralar canlandı Dost meclisinde
Bazıları acıttı bazıları da yüze tebessüm kondurdu
Sözün evvelinde oturduk estik anıların mevsiminde
Oradan buradan konuştuk bir güne burukluk doldu
Yaşantımızın acısını tatlısı bıraktık oturduk dost meclisine
Sevginin saygının tomurcuğu yüreklere geldi kondu
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!