Gitmek gerek bazen
Gözyaşımın kezzabını yüreğime akıtarak
Anıları salkim saçak serperek
Ayrılığın okunu hayallerle saplayarak
Yitik gecelerden ömrümün öfkelerini sökerek
Gitmeyi kabullenmesemde
Yolla çıkmak lazım
Yürek yelkeninin götürdüğü
Yere gitmek lazım
Sevda kırıntılarını bavula doldurup
Hasret kelimelerini rüzgârla uçurup
Özlemlerin üzerine ayrılık ziftini döküp
Yıpranmış bedenler yüzler çizgili
Gözler kapalı bazen duvardaki
Resimlerde
Sessiz feryatlar dört duvar arasında
Çarpıp duruyor
Yorgun titrek sözler Dudaktan çıkmam ak
Gittin
Ben arkandan sadece baktım
Yutkunduğum sözlerimi gözyaşlarımızla ıslattım
Arkandan hayallerimi kuruttum
Düşlerimi sensizliğine serptim
Öylesine acıdı ki yüreğim anılarım kanadı
Bak gökyüzü kapalı akıtıyor gözyaşlarını
Kursağımı bir şeyler deliyor sanki
Oturdum bir parka saatlerce
Islattım hatta üşütmek istedim anılarını
Sığındığım gözyaşlarının düş yansımalarını
Bıraktım kefenim olacak kara toprağın eteğine
Ben sana hep gönül kapımı açtım,
Hakkın sofrasını huzura serdim
Gönül hanlarından ikram eyledim
Dostluk şerbetini soğuk içirdim
Yolunda olmadık semazen ettim
Nice gönüllere girdim
Susuzluklarını çektim
Gözyaşlarımla Sevdamı ıslattım
Her defasında yalnızlığa kulaç attım
Seviyorum la üşüdüm
Bıraktım herşeyi
Gönül senden neler çektim
Neler gösterdin ah, vah çektim
Gülmedin üst üste hiç durmadan ağladım
Birde sevdaya tutuldum harman olup
Kayboldum
Bölük, Bölük ayrıldım
Dün gece dokundun gözyaşlarıma
Dudağımdaki kelimeleri kırdım
Sessiz hıçkırıklarım, çığlıklarım
Neşter vurdu hasret dağmalı
Sevdama
İçimdeki sızılarım, anılarım ömrümde kabardı
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!