Öyle sarstı ki sensizliğin beni
Kor ateşler düşmüyor gönlüme
Herkesten çok sendim ben seni
Sellere karışmıyor gözlerime
Goz kapaklarıma dayandin
Damla ile
Nefesimdeki soldu hasretin
Kulaklarimi cinlatti ozlemin
Gul kokulu anilarim.omrumu
Yarınlarımi sardi
Bendeki seni öldürdüm
Üzerine dualar ettim
Sensizliğin küllerini savurdum
Resimlerden özlemini çıkardım
Seni böldüm çıkardım
Elde sen kalmadın
Odamdayım yine yalnız başıma
Karanlıklar içinde oturmaktayım
Kulağım yine çınlamaya başladı
Rafta kitaplara gözüm ilişiyor
Elim ayağım titriyor damağım kuruyor
Kimsecikler yok etrafımda
Sevgilim, ben senden asla vazgeçmem,
Sensiz inan ki ben hiçte olamam
Hicran kor alevle sarsa yanamam
Sensiz bir yerlere de ayrılamam
Her haluka de de ben olacaksın
Kala kaldım sahilde tek başıma
Gidemedim bir söz dâhil söyleyemedim
Tek yaptığım hayallerimi anıları
Denizin dibine attım batırdım
Gemilerin sesiyle yarınlardan
Uyandırdım rüyalarımı
Sözün durmak yiğitliktir mertliktir
Aylar gülümsüyorsun aklına hiç gelmeden
Ettiğin nazarında dur düşün bir kere sözsüm nedir
Doğru söyle kırma yürekleri kelimeler kıvırma
Benimle anki körebe oynuyorsun benden kaçma
ne çapkın ne hovardayım
aşkların en güzelini yaşamaktayım
el ele tutmayayım
gözler de kaybolmayayım
bir iki söz söylemeyim
ama yinede benim aşklarım
Derdimi anlatamazken kimselere
Dayanamaz ağlardı kimse görmesin diye
Gözünü sığara dumanına sarardı
Omzuna alıp gezdirirken ara sıra susardı
Gizlerdi hep çektiklerini yüzünden
Gülümsemeyi atmazdı
Benim en yakin arkadaşım
Yanlizlik huzun efkarim
Yoldaşım sirdasim
Sen
Dert kabaritişım
Ölüm yontusum
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!