Magnolia Şiiri - Fruze Özge

aklımdan  onca zamanın döngüsü geçiyor  magnolia
marilia'da bir köprü altındaydık  o gün
ve bu bizim üstüne bastığımız
o ilk yağmur damlaları
çıplaklığımızdaki o batıl utancı
örtmek içinmiş  oysa

bak, usulca değil hiçbir söz
yel buraya değiyor, kol buraya
değdikçe derime batıyor bıcak gibi
her  yanımız kurtlar ve çakallarla çevrili magnolia
ve zaman nasıl da çıplak iniyor kaldırımları

bak, saçlarım bile uzadı,  o günden sonra
ortadan ikiye ayırmayı öğrendim onları
inan ki çok iyi bakıyorum salondaki
kaktüslere de , aklın olmasın
bu uyduruk düzen de
annemden  miras kalmış olmalı 

ve bu vücudumu saran çıbanlar yüzünden
ellerimi dolduran ellerine
ne oldu bilmiyorum şimdi
kayıp  bir şiirin içini doldurup
uzaklara gitmekten bahsediyorum
ama nasıl , hangi yüzle  inan bilmiyorum

sırtımda hep aynı  dikiş izi magnoliaa
içimde geçmeyen bir yaranın kayıt defteri
hep hatırlıyorum
utancım daha ağır basıyor şimdi
kurşunlar daha keskin işliyor tenime
ve şu yüzüme vuran inanç kusurları
aklın ekmeğini yiyor durmadan

onca zaman uykum kaça bölündü_ bilsen
bilsen, kasıklarımda hala ağrısı duruyor ölüsü
sevişmelerin,
yine gelse,  beklerim
bir kez daha tek ayak üstünde dirilmek için

şimdi bir uyansam kaldığım yerden bir inansam
eski bir şiiri hatırlayacağım
muhteşem bir dip boyası yapacağım
uçlarına
saçlarımın da

çok sevdim seni, çok öldürdüm de severken
bilmek bazen bir yarayı daha da derin yapıyor magnolia
bak  inadına ağlıyor ırmak
susuyor nehir
ağaçlar bile üşüyor yokluğuna

saymadım hangi gündü ölümü avuçlarıma koyup da gittin
ve kaç zaman geçti
onca su aktı aramızdan
onca insan kırıklarına battı ihanetin
bu ne demektir bilir misin

hala içimde, zehirli bir aşk ve aşkın ölüm sebebi duruyor: böyle simsiyah 
belli bile değil_nedeni
"intihar" diyorlar
yalan_
o gün "öl" demişti   bana tanrı
beni  yeniden diriltmek için

öldüm ve öyle geldim magnolia
öyle doldum kendi boşluğuma
acıyı yeniden
doğurmak için.

Fruze Özge