Çağ Yanlışıyım Ben Şiiri - Fruze Özge

Bir çağ yanlışıyım ben
ismi kirli sulara karışan

Bir yağmur damlası kadar ıslağım bak
Sürekli ağzım ekşiyor
Sürekli aynı izin üstünden geçiyor ellerim
Nereye akacak bu ten şimdi
Nereye basacağımı bilmeden yürüyorum

Aynı şiiri yazmaya başladığım aynı
akşamlar
Aynı zamanlarla yarışıyor
Bu sessizliğin kıyısına çöküyor yüzüm
Bir lekeyi çıkarmak istercesine ellerim

Bak, etim kemiğinden ayrıldı nicedir
Su toplayan yaralarım daha bir batıyor etime
Ve ince bir yağmur başlıyor dışarda
Üstelik bu pişmanlık gömleği çok ağır geliyor sırtıma
İnandığım ne varsa kopup gidiyor
inadına

Anlamak istiyorum__anlamıyorum
Beni geriye doğru iten ellerin
yırtıcı bir hayvana dönüşürken o gece
gözlerin başka bir cağı devirdi

Kaç ünlemle basıp geçtin üzerimden
hatırlamak bile istemiyorum inan

O gece sesin mi daha çok öfkeliydi
Cümleler mi oynadı yerinden unuttum
Yer yarılıp içine giren utancın
hangi fotoğrafı kaldı sende

Kaburgalarımın kırılıp ortaya dağıldığını hangi şiirle anlatabilirim
Bir çağ yanlışıydım ben
Parmaklarındaki sıgaradan daha ince

Daha nasıl anlatmalıydım
Nasıl tutmalıydım ellerini
Nasıl ölmeliydim
Nasıl sevmeliydim

Bir uykudan başka bir uykuya dağılmak
Ve uyanmak en acısına sabahın
Sonrasında
gözlerimi de kanatıp
Sürgüne gönderiyorum bütün şiirleri

Suçum büyük
Günahım büyük
Ve ben bir türlü
affedemiyorum kendimi

Bir çağ yanlışı bu şiir
Ve bu çağın omurgasızlıydı bu sevgisizlik
kalın harflerle
yüzümüze ustaca çizilen

Çok kez, bittik
Bu defa sonsuza kadar.

Fruze Özge