Ayrık Otu Şiiri - Fruze Özge

gereksiz imhalar imla hatalarına karışırken
acemi bir cümlede durup üçe kadar sayıyorum
kırmızı ünlemler patlıyor yüzümde
göz uçlarımda ağrılı yarasa sıyrıkları

en aşağılık cümleler hayranlık uyandırken kimliklerinde
önündeki batalığı görmeden düşenler
oluyor içine
battıkça batıyor kalbime
zencefil saflığı ile geri dönenler

sonra her şey geçiyor da, bir ben kalıyorum
derin yırtıklar içinde
bir ben ayrık otlarıyla aynı mevsimin
sancısı oluyoruz

içine kananıp hıçkırıklara boğulduğum
bir bahar dalı daha
çatırdarken ellerimde
nasırlı bir öfke yürüyor gökyüzünde

şurda orkideler kuruyor mesela
burda sarı çiçeklerin üstüne basıp geçiyorlar
durmadan çalıp cevapsız bıraktığım telefonların
sesini kısıp, dalıyorum çok uzaklara

biliyorum, dünya emanet bir kalbin üstüne dönüp duran beyaz bir leke
zaten annem de eskisi kadar duru değil
hiçbir resimde..