Lokman Kaya Şiirleri - Şair Lokman Kaya

Anladım ki senden başka kimsem yokmuş
Gittiğim her yol yokuşmuş
Sevdim diye şu kalbimi
Ziyan eden ne çokmuş

Kördüğümüm son gördüğüm

Yediveren gül belledi gençliğimi
Öldürdükçe dirilirim sanıyordu
Ben lâl olmuş ağlıyordum
O insafsız gözyaşımın tuzuna ekmek banıyordu.

Yarin insafından almadım payım

Gürültülü kavgalar, sessiz gidişlerin perdesidir.
Lokman Kaya Sözleri

​Onun hayatı parçalanmış bir aynaydı,
benim ruhum ise o aynanın keskin
kenarlarında kanayan bir yaralı.
​"Güvenmek," diyordum içimden,
dünyanın en tehlikeli ama en asil kumarı.

Arsızlığın yüzsüzlüğün hadsizliğin
Ummazdım bu kadar da diz boyu
İnan hiç tanıyamazdım seni
Kalmasaydı üstümde bu koku

Nasıl da anlamamışım seni

Kabuk bağlamamış yaran var senin
Kalbini düşürme tatlı tuzağa
Kurumamış onca yaşın var senin
Kedersiz başına elem arama

Maziyi düşünüp düşme gaflete

Ayrılsak kanar mıyız
Hasretle yanar mıyız
Başka ellerde
Birbirimizi arar mıyız

Sarılsak ağlar mıyız

Gerçeği görünce arafta kaldım
Kaç defa kalbimi dururken yakaladım.

Lokman Kaya

Gittim evet gittim.
Ağlaya ağlaya karalar bağlayacağımı
anlaya anlaya gittim.
Dönmeyeceğimi bile bile
yüreğimin ateşini üfleye üfleye gittim
Ellerinin ellerin olacağını

Düşünmedim zannetme
Cesaretsiz de değilim
Çok üzüldüm sadece
Sen kırılma istedim

Giderken hiç bakmadım