Lokman Kaya Şiirleri - Şair Lokman Kaya

Biz yedi kardeştik.
Yedi çocuk. Yedi küçük
Yedi yetim. Yedi yoksul.
Yedi kimsesiz.Yedi teyzesiz.
Yedi amcasız. Yedi akrabasız.
Biz yedi kardeştik.

Geçinemem hayalinle ters düşerim
Öyle sadaka verir gibi, günaydın deyip gitme
Nasılsın de, bana çay ısmarlamayacakmısın de
Çayımız çift şekerli tatlı olsun de
Simit kokusu hayat gibi gel hayatı paylaşalım de
Ya da bunları ben söyleyim sen sadece evet de

Bizim böyle olmamız karartıyor beni aydınlıklarda
Bizim böyle olmamız yetim bırakıyor içimdeki çocuğu
Her gecenin çıkmaz her gülüşün bıçak
Her öpüşün intihar olması bizim böyle olmamızdan
Bize böyle olmak yakışmıyor anlamıyormusun
Kefeni giyip ölüme yürüyen bela gibiyim

Hasretinle öpüştüm bu gece
Sarıldım kokladım seni sessizce
Yıllardır tanıyor gibi
Senin için yanmışım gibi
Hissettim seni bu gece

Kokunda gördüm cenneti mekânı
Masumluğunda terk ettim günahlarımı
Nabzının atışında kaybettim korkularımı
Ben senin varlığında var oldum kızım

Sabır duvarımı sende ördüm

Ayrılık sen ne kadar güzel bir şeysin
Ölmesin diye duacısı olduğum
Ve senin için ölürüm diyenlerin
Başkalarının kollarında beni öldürdüğünü
hep ayrılığın ertesinde gördüm.

Bunu bana yapanlar
Sen canımsın diyenler
Kapandı tüm kapılar
Kırıp döküp gidenler

Sarardıysa güllerim

Sevmenin ötesinde sevdiğim.
Beni sevişini sevdiğim.
Bana gülüşünü, bana kızgın bakışını sevdiğim.
Beni öpüşünü, bana dokunuşunu sevdiğim.
Saçlarını sallaya sallaya, eteğini uçura uçura
Çocuklar gibi sevine sevine gelişini sevdiğim.

İnsan ihtiyaç duyduğu şeyin fakiridir.
İhtiyaç duymadığı şeyin zenginidir...

Lokman Kaya

Sen beni sevmedin, peki sen?
Sen de sevmedin eyvallah
Ya sen? Ulan sen demi sevmedin. Sende mi?
Sevmediniz, niye sevdim dediniz.
Sevmediniz, niye kendinizi deli gibi sevdirdiniz.
Sevmediniz, niye gitmediniz.