Lokman Kaya Şiirleri - Şair Lokman Kaya

Çağlayışı kendine yetmeyen ne göller
Rengini taşıyamayan ne güller gördüm.
Ama bir gül gördüm, yüreğinde bin göl
Gölgesinde beni gördüm.
Hüzünlü bir şiir sayfası yüzü
Kurak kalplere yaranamamış

Boşver varsın bilinmesin sevdamız
Bizim nasıl sevdiğimizi bilmesinler
Boşver en büyük sevdalılar
Leyla ile Mecnun diye bilsinler

Tarihin tozlanacak sayfalarına bizi çizmesinler

Bir yere çıkmıyor dolaşmıyorsun
Çarşıyı pazarı gezinmiyorsun
Komşularınla da buluşmuyorsun
Öyle duruyorsun hiç sıkılmadan

Ben de bir yerlere takılmıyorum

Seni severim ama
Sonra kendimden nefret ederim
Diye korkarım...

Lokman Kaya

Gelecek mutlu günler gelecek
Hayatım bitti halâ gelecek
Bundan sonra gelse de kim görecek
Ruhum bedenimden gitti gidecek

Öyle bir kederli uyandım ki

Öğretmenimiz yaz tatilinde ne yaptığımızı yazdırırdı ilk okulda.
Herkes denizi havuzu oteli anlatırken
Ben utanırdım, kırsal tatilimi anlatmaya.
Çünkü bizim yıl sonu tatilimiz köyümüzde biterdi.
Beş çocuk bir anne, hepimizin elinde ikişer torba.
Sevinerek düşerdik otogarın yoluna.

Geçinemem hayalinle ters düşerim
Öyle sadaka verir gibi, günaydın deyip gitme
Nasılsın de, bana çay ısmarlamayacakmısın de
Çayımız çift şekerli tatlı olsun de
Simit kokusu hayat gibi gel hayatı paylaşalım de
Ya da bunları ben söyleyim sen sadece evet de

Bizim böyle olmamız karartıyor beni aydınlıklarda
Bizim böyle olmamız yetim bırakıyor içimdeki çocuğu
Her gecenin çıkmaz her gülüşün bıçak
Her öpüşün intihar olması bizim böyle olmamızdan
Bize böyle olmak yakışmıyor anlamıyormusun
Kefeni giyip ölüme yürüyen bela gibiyim

Hasretinle öpüştüm bu gece
Sarıldım kokladım seni sessizce
Yıllardır tanıyor gibi
Senin için yanmışım gibi
Hissettim seni bu gece

Kokunda gördüm cenneti mekânı
Masumluğunda terk ettim günahlarımı
Nabzının atışında kaybettim korkularımı
Ben senin varlığında var oldum kızım

Sabır duvarımı sende ördüm