Liderin Çöküşü Şiiri - Alper Tunga 3

oraya ben çok geç başladım
herkese yabancıydım.

olanları anmak istemiyorum aslında
orada zorba bir grup vardı

bu adamlar yaklaşık;
on ve ya on beş kişilik bir grup
asıl zorbalığı yapan ise; dört kişi
kalanlar sürü psikolojisi

herkesi mağdur ediyorlar
kız ve ya erkek ayrımı yok!
dışlanma, ötekileştirme, şiddet
ağlayanlar, boyun eğenler.
o sınıftaki gariplikler içerisinde
anla; yok... yok!

içgüdüsel olarak herkesi teselli ediyorum
okulu bırakıp gidecek olanları ikna ediyorum
savaşalım! diyorum...gitmeyin!
öznesi olmadığım bir savaşın içindeydim.
ama görmezden gelemiyorum.

tepkilerim sonucunda;
bir anda lider durumuna geldim
herkesin gözünde...
bu adamların karşısına dikildim
kimsenin yapamayacağı şeyler yaptım.
ama bu benim doğal halim.
hatasızmış gibi neden kabul edildim,
tatar gibi. kahraman sanıldım.
mazlumların sesi miydim?

bu aşağılık herifleri
özür dileyecek noktalara getirdim
bir çok defa!
mağdur ettikleri insanlardan
özür dilettim.

ne mi oldu?
ilgi! artık bütün ilgi bendeydi
bunun sonuçlarını biliyordum

oysa bunlar yaşanmasa
ben oraya ne gider, ne de gelirdim...
ne de... :)))

çok fazla abartılıyor, konuşuluyor.
bazılarının dikkatini çok fazla çekiyordum.

yani; problemi olan bana geliyordu
yardımcı olmak zorunda gibi hissediyordum.

ekibimiz;
dört kişi çekirdek kadro
ortalama sekiz kişi yörünge kadro
ve ortamımıza gelip giden sayısız insan!!!

biliyordum aslında
herkesin tek tek gideceğini
ve herkes tek tek gitti

sebepler;
o ilgi; herkesi bana düşman etti
herkesin bir sevdiği vardı
garip bir şekilde herkesin ilgisi bendeydi

anlatıyorum çünkü;
bu beni çok rahatsız ediyordu
o role ben girmedim. ben seçildim
o ilgiyi ben istemiyordum, taşıyamıyordum.

dostlarım için düşman olduğum insanlar var
ve dostlarımda bana düşman oldular...

bu bir küslük konuşmama hali değil
her şey planlı bir düşmanlık.

iki sene herkesin kahramanı
son iki sene herkesin düşmanı

herkeste sevdiği insanı;
bana kaptırma korkusu
herkeste yalnızlığımın.
acizlik sanıldığı cesareti

bazı insanlarda ilgisizliğimin kini vardı
birine bir şey sorsam...
kinayeli kelimeler,
cevapsız mesajların intikamı...

bir de yakamda narsist biri vardı
tamamen toxic bir kızdı...

onu üzmemek için olan çabamı
her seferinde, kendi lehine çevirdi
ilk iki yıl onun manupülasyonları ile geçti

hiçbir şey değildik.
ama sürekli ağlıyordu
arkamdan konuşuyordu.
özgüvenimi incitecek şekilde
adım adım yok ediyordu beni...

sevmiyordum!
kendimi onun bahsettiği biri
...olmadığım gerçeği,
ve bunu kanıtlama ispatı içinde
o bu sürece hapsetmişti beni

bu döngüden yine de kendim çıkmıştım.
ona gerekeni söyledim ama
sürekli ağlıyordu
ama dönmedim, çünkü sevmedim!
sadece yardımcı oluyordum!

o iyi biri değildi
o benim iyi niyetimin bir cezasıydı

asıl gerçek;
bazı insanlar bir kere sever!
bende öyleyim!
öyle devam edeceğim!

o okulla ilgili herkesten, her şeyden kaçtım
ama senden asla. sonunda gelip teslim olmuştum.
kabul ettin. minnettarım.

gelirken yaşantın hakkında
hiçbir fikrim yoktu
pervasızca geldim. inan bana