Leila Monelli Şiirleri - Şair Leila Monelli

Kırk yıl hatırı olan kahveyi
sabaha içeriz,
zaman; kırk ömre bedel
rakı zamanı

kırk yıllık sırlarımızı

Hayat dediğin neydi ki?

Eline cebine attığında
eline gelen tomar...
neler yapılmazdı ki o kağıt parçalarıyla
seks, sevgi, dost, tost

Bahçenin önünden geçiyordum
susamıştım
bir yudum su için yalvardım

bir yudum su ve
dile benden ne dilersen

Bir baba
bu ka kırmızısiına boyanmış
matem siyahları giyinmiş günde
kucağında gelecegii diye bildigi
pembeler giyinmis kızıyle
arkasında çoktandır geride

O duymazdan geldiğin
kapını çalan ben değilim
aşk

Bildiğin renkte değil
daha sade bir pırıltı

Kara bir güne uyanmak
Yüzlerce yaralı ve ölü
Toprağın gömdüğü evler
Toprağın yuttuğu gençler
Kararmış gelecekler
Toprak mevzusu bile

Haberi gelmişti çocuklukta kalan birisinin
çocukluk değil belki ergenlik demeli

savaşmış çok savaşmış ama göçmüş
yakın değildik belki
hayatımızın yarısı kadar zaman diliminde

Bir insan kaç duyguyu aynı anda yaşatabilirdi ki,
seni zorda bırakmadığı için şükran,
senin için olmasa bile dediğini yaptı diye minnet,
güzelliği ile seni yanıltmadığı için gurur
gittiği için acı,
süregelen bir özlem, merak,

Bir asır geçmişti sanki
pek değerli kaşmir bir palto gibi giyilmeyeli
iyi dikimli, güzel saran yumuşacık yapım için
değer verilerek
öyle sıcak tuttuğum için...

Kaybolmak istiyordum
Önce gözlerinde
Sonra dudakların
Dudaklarıma değdiğinde
tekrardan kendimi bulmama yardım edecekti
Ellerin başımı döndürecek