Leila Monelli Şiirleri - Şair Leila Monelli

Kara bir güne uyanmak
Yüzlerce yaralı ve ölü
Toprağın gömdüğü evler
Toprağın yuttuğu gençler
Kararmış gelecekler
Toprak mevzusu bile

'Karanlıktan korkuyorsun' mu dedin?
yine hakımda yanılıyorsun sen
karanlık benim içimde
hücremde
saray sandığın hanemde
içinde büyüdüm ben

Haberi gelmişti çocuklukta kalan birisinin
çocukluk değil belki ergenlik demeli

savaşmış çok savaşmış ama göçmüş
yakın değildik belki
hayatımızın yarısı kadar zaman diliminde

Bir insan kaç duyguyu aynı anda yaşatabilirdi ki,
seni zorda bırakmadığı için şükran,
senin için olmasa bile dediğini yaptı diye minnet,
güzelliği ile seni yanıltmadığı için gurur
gittiği için acı,
süregelen bir özlem, merak,

Bir asır geçmişti sanki
pek değerli kaşmir bir palto gibi giyilmeyeli
iyi dikimli, güzel saran yumuşacık yapım için
değer verilerek
öyle sıcak tuttuğum için...

Kaybolmak istiyordum
Önce gözlerinde
Sonra dudakların
Dudaklarıma değdiğinde
tekrardan kendimi bulmama yardım edecekti
Ellerin başımı döndürecek

Keşke biraz sevebilseydin beni
bir değsen
bir öpsen
bir deneseydin bari

dinlesen de olurdu

Başıma gelen en güzel şey olabilseydin keşke

Seni gördüğümde
gözlerimin ışıltısı

Sana baktığımda

Kitabım ol diye yalvardım
bir tek senin başucu kitabın olmaya hazırdım

Senelerin susamışlığını giderecek
suyun olmak için
ateşler içinde kıvranıp

Ete kemiğe bürünmemiş bir hayalsin
gözü, burnu olmayan,
ağzı yok ama konuşuyor
Vücut bulmamış,
Yüzsüz...