Leila Monelli Şiirleri - Şair Leila Monelli

Cadı Salı'dan
ukalalıkla beni men etti
tezgahı Salı'ya benim için
daimi olarak kapattı
Cumartesi'yi lütüf edercesine vererek
beni de kaybetmek istemedi

Artık olmamanın pek bir önemi yoktu
varlığın eskisinden ve etkisinden canlıydı

her yerde vardın
içimde feth ettiğin alan yetmezmiş gibi
aynadaki yansımamda

Büyümemiş bir küçük kız yaşıyor
şu büyümüş bedenimde

saflığını hiç yitirmemiş,
korkusuzca gülüyor
bazen üzülüyor

Notre Dame yanıyor
Aşk yanıyor
Güzel olan her şey yanıyor bu gece
Aşkım yanıyor
Kalbim lavlar püskürüyor
bir kaç yüzlük kule çöküyor

Senle bende
herşey tersine döndü
sanki ayaklar başa
baş ayaklara büründü
kadın erkek oldu yalvardı
erkek kadın oldu kaçtı

beni degersiz bulsan bile
beni yaşatmadan giderek öldürme
beni hücrelerinle doyur
hayat pinarından içir
Bende seni yaşat
sonra öldür ve öyle git...

Eskisinden daha uzak
gelecekten daha yakın
değilim

uzaklığın yakınlaştırdığı mesafedeyim

Uyuyan güzel gibi
derin bir uykuya dalsam
sen gelene kadar uyanmasam
gelsen
beni derin uykudan
mutluluğa uyandırsan

Ben de artık
teninin bana değmediği her günde
kendimin kendi içinde
sınır dışı edilmiş multecisiyim

Parmaklarının arasında

Bu bana göre kısacık ömrümde
ki
başkasına göre bir fosille eşdeğer
bilirim ki hayat siyah ve beyaz değil
gölgeler vardır
bazen de pembeler