Kuşkular Diyarı Şiiri - Kasım Kobakçı

Ruhumun fısıltısı çağırır uzaklara,
Dalgalar vurur sanki sapsarı ufuklara,
Güneş yavaşça küser batan mor şafaklara,
Yalnızlık kadehini çok zormuş yudumlamak.
*
Kuşları alacağım İzmir'in dağlarına,
Atımı süreceğim üzümün bağlarına,
Veda edeceğim şu gençliğin çağlarına,
Topraktan yapılmış ev bize huzur verecek.
*
Aynaya baktığım an yabancı durur suret,
Ruhumu daraltıyor tükenmeyen bu kasvet,
Gönlüme çöreklenen tarifsiz büyük cinnet,
Karanlık gecelerde ağlıyordu yıldızlar.
*
Köpekler havlayarak koşarken ovalarda,
Turnalar uçuyorken masmavi havalarda,
Çiçekler açıyorken yemyeşil yuvalarda,
Gökyüzü aydınlanıp getirmişti umudu.
*
Zihnimdeki gürültü kesilmek bilmiyordu,
Akan gözyaşlarımı kimseler silmiyordu,
Zalimlerin inadı hemen hiç dinmiyordu,
Hafifleyen yağmurlar ıslatmıştı toprağı.
*
Ankara yollarında ilerlerken ilkbahar,
Sessizce eriyorken dağlarda bembeyaz kar,
Gönlümdeki ateşi söndüremez dalgalar,
Irmaklar coşku ile dökülmüştü denize.
*
Kimsesizlik hissini kazıdım yüreğime,
Zehirli yılanları doladım bileğime,
Gümüş renkli mehtabı bağladım dileğime,
Kavuşmak hayaliyle kapanmıştı gözlerim.
*
Vicdanımın sızısı bittiği gün ölecek,
Umutsuzluk tohumu toprağa gömülecek,
Elbet garip başıma saadetler gelecek,
Kuşkular diyarına sona erdi yolculuk.