İç sızım Şiiri - Hüzünlü Mısralar

Sana öyle kırgınım ki…
Bu kez geçmeyecek gibi.
İçimde, ağır ağır
bir şeyler eksiliyor.

Bu kırgınlık
bildiğim hiçbir yaraya benzemiyor.

Bir zamanlar
her şeye rağmen gülümseyen bir çocuk vardı içimde.
Kuruyan papatya bahçelerinde dolaşır,
yine de umudu eksiltmezdi kalbinden.

Solgun toprağın içinde bile
bir gün yeniden çiçek açacağına inanırdı.

Sonra sen çıktın karşısına.

Sanki o kuruyan bahçeyi
yeniden yeşertecekmişsin gibi
yaklaştın ona.

Sahiplendin,
özen gösterdin,
yavaşça dokundun
en kırılgan yerlerine.

O çocuk sana inandı.

Kahkahalarını verdi sana,
güvenini, samimiyetini,
içinde sakladığı bütün güzellikleri.

Hiç düşünmeden…
hiç korkmadan…

Usulca bıraktı hepsini ellerine.

Biliyor musun,
o çocuk babasında aradığı huzuru
sende bulmuştu.

O yüzden bağlandı sana.
O yüzden tüm kalbiyle teslim oldu.

Ama sen…

Bir bahçeyi sevmek yerine
onu talan etmeyi seçtin.

Köklerinden kopardın umudu,
çiçeklerini savurdun rüzgâra.

Ve bir gün
hiç ardına bakmadan gittin.

İçimdeki o çocuğu
kimsesiz,
evsiz,
babasız bırakarak.

Şimdi o bahçe
sessiz.

Papatyalar kurumuş,
toprak yorgun.

Ve sen…

İçimdeki o kimsesiz çocuğun
gülüşlerini soldurdun.

Sonra da
hiçbir şey olmamış gibi
gittin.

Bilmelisin ki..!

Sen
içimdeki çocuğu
öldürdün...