'"en güzel duam"' Şiiri - Hüzünlü Mısralar

Sahi kaç şiir ederdi gözlerin…
kaç cümleye sığdırabilirdim ki gülüşlerini,
kalbindeki merhametini…
kaç masumiyet anlatabilirdi…

Ilık bir yaz güneşi gibi
doğdu gözlerin karanlık sabahlarıma;
ve sen,
üzeri örtülü karanlık odalarda
toz tutmuş duygularımın ışığı oldun.

Pencereden usul usul içeri girip
karanlığımı aydınlatan,
siyahımın beyazı oladun,
uzun uzun anlatmak istediğim,
fakat susup ilmek ilmek yüreğime işlediğim,
içimde gizlediğim,
Ve Rabbim'e ettiğim dualarımın en güzel halisin.
Sonunun hayra ve güzel olan herşeye ermesini isteğim…

Sevmek ve sevilmek tüm yaraları iyileştiren en güzel ilaçtır bu kainatta.
Sevdiğinin kalbinde yer almak,
varlığını hissetmek…
Yanında olduğunu, seninle güldüğünü bilmek.
paha biçilemez bir mutluluk.

Bazen anlaşılmak istersin sevilmekten çok;
seni anlayan bir yürekte var olduğunu bilmek,
seni ne kadar önemsediğini görmek,
kırmaktan, üzmekten korktuğunu hissetmek;
yüzüne küçücük bir gülümseme kondurmak için
çocuklaşabildiğini,
seni şımartmaktan korkmadığını,
varlığınla, sesinle, gülüşünle
huzur bulduğunu görmek…

Sevginin hangi evresi bilmiyorum;
sadece ilk kez
sanki biri beni kaybetmekten korkarak seviyormuş gibi hissediyorum…
Ve bu duygu,
sevmekten, sevilmekten
dünyanın güzel olan herşeyinden bile
eşsiz bir duyguymuş.

Ve biliyorum,
kalbimin en sessiz köşesinde
ve en derin yerinde olacak hep varlığın;
tıpkı adı konmamış tüm dualar gibi,
vazgeçilmez bir umutla
hergün yeniden filizlenecek.

Gözlerinin taşıdığı o derinliği
anlatmaya yetmez bir ömür
toplanıp bir araya gelse de tüm kelimeler.

Ben yine de kelimelere sığınır,
varlığının bende bıraktığı izleri
zamanın kopardığı herşeyden uzaklaştırıp
saklarım
en gizli köşemde.

Belki bir gün…
aynı gökyüzüne bakarken,
aynı duada buluşur kalplerimiz;

ve sen…
yüreğimin en emin yerinde
en güzel dualarımın sana ait olduğunu bilirsin
ve hissedersin
yüreğinin en derinlerinde...