Kuru Hayaller Şiiri - Kasım Kobakçı

Rüzgarın sesini kendinden sanma,
Gölgesiz diyarda seraba kanma,
Köhne limanlarda bihaber yanma,
Kuru hayallerle coşamazsın sen.
*
Ateşin sırrını fısılda küle,
Karanlık mecazın sığar mı dile,
Dağılmış umutlar dönüşmez güle,
Kuru hayallerle coşamazsın sen.
*
Buluta asılıp yönünden şaşma,
Masalsı sularda köpürüp taşma,
Sınırı olmayan diyarı aşma,
Kuru hayallerle coşamazsın sen.
*
Görünmez izleri sezip de izle,
En derin duyguyu göğsünde gizle,
Susuşu ağırla sabırlı sözle,
Kuru hayallerle coşamazsın sen.
*
Rüyalar içinden menzil sorulmaz,
Sihirsiz sözlerle saza vurulmaz,
Habersiz uçmadan divan kurulmaz,
Kuru hayallerle coşamazsın sen.
*
Tellere dokunmak ruhun sesidir,
Ozanlık gerçeğin hür nefesidir,
Sahtekar sevdalar sır kafesidir,
Kuru hayallerle coşamazsın sen.
*
Değişen ritimde mırılda, durma,
Gidilmez yollara saatler kurma,
Boşluğun sesiyle tellere vurma,
Kuru hayallerle coşamazsın sen.
*
Görünmez ufuktan uzağa bakıp,
Zamanın seline habersiz akıp,
Kül olmuş korları yeniden yakıp,
Kuru hayallerle coşamazsın sen.
*
Bihaber gezerek sırları verme,
Mevsimsiz açarak göğsünü germe,
Yabancı bağlardan çiçekler derme,
Kuru hayallerle coşamazsın sen.
*
Ozanlık rüyadır, dikenli, taşlı,
Yolcular yürüyor hep ağır başlı,
Gözleri bihaber, kirpiği yaşlı,
Kuru hayallerle coşamazsın sen.