Küf Kokar Duygularım

KÜF KOKAR DUYGULARIM

küf kokar duygularım
paslı kilitlerde unuttuğum çocukluğum gibi
üzeri örümcekli,
annemin dilsiz çeyiz sandığı gibi

balkona asılı suskun çamaşır ipleri gibi
küf kokar duygularım…

****

Güneşe çıkmaktan korkan
eski mektuplar gibi
bir gülüşün vardı,
hatırlayamam belki de şimdi
ama aklımın kuytu rafında,

Hesapsız bir şekilde konan,
boş kahve fincanının bıraktığı iz gibi…

****

her sabah yeniden dolan,
her gece unutulan düş gibi…
tavan arasındaki kırık gramofon gibi
açınca ağlayan,

susturunca duyan bir sızı gibi
küf kokar duygularım…

zamansız açılan posta zarflarında kalır bazen sesin
ne hitap var ne imza …
— sadece eksik kalan bir hece
— sadece "keşke"nin çoğul hâli,
sessiz çığlıklarla beze beze
bir rüzgar alır seni götürür,
dönerken yırtılmış döner
yıpranmış kenarlarında ismini taşıyan hüznümle

küf kokar duygularım,
eski bir kütüphane gibi, yitik bir cilt gibi…

****

ayrılığın sesi var, onu tanırım
karanlıkta düşen
bi kaşığın çıkardığı sesten ayırmam
çünkü her düşüş bir yankıdır içimde
her yankı bir “neden” sorusunun küflenmiş hali
ve her neden bir "belki"nin karanlık gözleri

küf kokar duygularım,
zamanı unutan saatlerin titrek tiktakları gibi…

****

bir kapı çalar gecenin tam ortasında
açarım, kimse yoktur
— yine de bilirim sen geçmişsindir
ayak izlerini koklar halılar,
radyoda çalan eski bir tango başlar
kendiliğinden fon müziğidir yokluğunun, ezberi olmuştur çoktan…

küf kokar duygularım
gölgeleriyle yaşayan aynalar gibi…

****

senle konuşurum bazen, duvarların diliyle
cümleler yarım, anlamlar eksik, ama hisler tastamam
bir sigaranın son dumanı gibi dağılırken içim
sokağın köşe lambasına yaslanır yalnızlık
ve ismini bilmediğim bir çiçek solar penceremde

küf kokar duygularım,
her sabah yeniden ölen bir rüya gibi….

hiçbir an tam değil sensiz
fotoğraflar eksik poz, anılar flu
ve ben hep bir kelime eksik anlatırım içimi
çünkü adını anmak bazen haram, bazen azap
bazense sonsuz bir dua olur dudağımda

küf kokar duygularım
çünkü sevda,
bazen unutulmuş bir kitap gibi kokar

****

bir yağmur yağsa, belki silinir izlerin
ama bu toprak, bu kaldırım,
bu şehir , seni ezberlemiş
adı konmamış sokaklar adını fısıldıyor
ve ben, her adımda yeniden kırılıyorum
yeniden başlıyorum sana ,

—küf kokar duygularım
bitmeyen bir mevsimin ilkbaharı gibi

****

bir mendil var cebimde, kenarı sökük
seninle gülüp seninle ağladığım o sokak gibi
ellerin kadar sıcak, gözlerin kadar suskun
düştükçe cebime, düşlerime batıyor
her silinmeyen yaşta biraz daha eskiyor

küf kokar duygularım,
unutulmuş bir vedanın nemli soluğu gibi…

içimde bir kuyu var, sesi derin
içine attığım her kelime yankılanır sensizliğe
“gel” desem, sesim önce kendime çarpar
“git” desem, gölgene bulaşır
ve ben bu sessizlikte
ne susmayı ne konuşmayı bilirim

küf kokar duygularım,
bir ömrü kemiren sabır gibi…

****

saat üç olur, sen gelirsen sanırım
camlar buğulanır, perdeler dalgalanır içten içe
çay demlenmemiştir ama masada bir fincan boş
tam senlik, tam o anlık bir suskunluk
öylece otururum karşında,

— varsın diye
küf kokar duygularım,
Suretsiz bir ziyaretin ardından kalan esinti gibi…

****

yazmakla geçer gecelerim,
ama satırlar seni tanımaz
mürekkep sanki inadına susar
her harf seni gizler, her nokta seni bitirir
ve her yeni paragraf yeni bir eksik
bir romanda kaybolmuş( ) karakterim belki

küf kokar duygularım,
son sayfası yırtılmış bir hikâye gibi…

****

bir gün döneceksin belki,
belki de hiç ama adımların gecikirse de,
rüyaların erken gelir
çünkü seninle ilgili her şey zamanın dışında yaşar
sen gittin ama gitmeyen bir şey var
bir sarkaç gibi sallanır kalbimin ortasında

küf kokar duygularım,
dönmeyen bir pusulanın kuzeyi gibi…

****

bir yağ lekesi gibi yayılır içime hatıran
çıkar çıkmaz sanırsın, ama izi hep kalır
çünkü bazı acılar silinmez, alışılır
ve bazı aşklar bitmez, unutulur
ama izleri...

izleri konuşurken küf kokar duygularım,
terk edilmiş bir evin duvar yazısı gibi….

****

şimdi rüzgârda dağılan
her yaprak sensin
her ayrılık,
senden ödünç alınmış bir cümle
ve ben her gün biraz eksilerek
seni tamamlıyorum
çünkü bazen gitmek,
kalmanın sessiz şeklidir
ve bazen sevmek,
yokluğa sabretmektir…
Gençlikte direnip de sevda diye
yaşlandığım gibi…
küf kokar duygularım,
adını her unutuş ile tozlanıp, paslandığım gibi…”