Yüreğimden hasret akar
gözlerimden yaş
Çıkıp gelsen uzaklardan
sarsa bir telaş
Sana tekrar vurulsam
Kim elini uzatsa kalbimizde taşıyoruz
Oysa çoktan unutulduk işte
Her giden yara bıraktı
biz hala hatıraları kaşıyoruz...
Kendi gözyaşlarımızda boğulduk,
Aşk bu
Tıpkı deniz gibi
Ucu bucağı yok
Ya sevilip serilip mutlu yaşıyorsun
ya da ruhuna vuruyor yalnızlık dalgaları
Ağlatmayın artık gönlü zengin fakir çocuğu
Nasıl olsa içini ısıtmayacak büyüyünce
ne oyuncakları ne de giydiği gocuğu.
Zaten soğumayacak mı hayattan büyüyünce
Herkesle kardeşken, öğrenince sağcıyı solcuyu
Bekleyen ben olunca
Hiçbir terminalden kalkmıyor otobüsler
Özleyen sadece bensem hele
Hiçbir sevgili hatırlamıyor adımı...
Dünya ahiret acım oldu yalnızlık
En iyi ben bilirim
Gökkuşağına meyledip
Cehennemde yaşayan biriyim
Çaresizlerin düştüğü kuyuların
zifiri karanlık dibiyim
Alfabenin en seslisi
Birkaç özel cümle arıyordum
sana söylemek için
Ah bu şairler
her kelimeyle ayrı ayrı sevişmişler
ama mutsuz yaşamışlar, niçin?
Yüreği aşkla yanana engel olmazdı mesafeler
Şimdi aramızda kilometrelerce gurur...
Sorarlarsa söyleme
O benim uzaktan ahım olur!
Aşktan darbe yiyenin bir daha yanar mı canı?
Hep rol yaptık
suni teneffüse muhtaçken
mutluluktu bize koydukları tanı...
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!