Gidersen,
sevdalara ektiğimiz tohum,
büyüyünce darağacı olacak...
Aşka küsecek Rapunzel
saçlarını yolacak...
Hep yanlışa meyilli gönlümüz
Kimimiz mutluluğa aç
Kimimiz sevgiye tok
Hayallerimiz masum
Kalplerimizde zehirli ok
Nerede bir balon görsem
çocukluğum uçar gökyüzüne
Hep hatırlarım,
ayrılırken ağlamıştım son sözüne...
Oysa mutsuzluk önsözüymüş hayatın.
Sana olan öfkem
ay ile beyaz karasında
Hasretim,
evladını kaybetmiş bir annenin yürek yarasında
Nasıl bir sevdadır bu
Seni beklerken ben
Sigarayı üç pakete hasreti ayyuka çıkardım
Rakıyla şarapla ıstırapla yıkandım
Aklıma her gelişinde ciğerlerim söküldü yerinden
Nefes alamadım, tıkandım...
Gözlüğünü bulamayan bir ihtiyar gibi
muhtaçtım sana
Hep olmayacak yerlerde aradım
Oysa başımın üstündeydi yerin
Sahra çölünde gölgen olayım
Yağmurlarda şemsiyen
Var mı benim kadar seni önemseyen
Daha nasıl anlatsam...
Yüzyıl sonra dokunsalar yaramıza sızımız dinmez
Yine de şiir okuyarak büyüyen insan kötülük nedir bilmez...
Sana en büyük bedduam
Bir gün evlatların yatsın cennet bahçesi dizlerine,
saçlarını okşarken
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!