Gözlüğünü bulamayan bir ihtiyar gibi
muhtaçtım sana
Hep olmayacak yerlerde aradım
Oysa başımın üstündeydi yerin
Sahra çölünde gölgen olayım
Yağmurlarda şemsiyen
Var mı benim kadar seni önemseyen
Daha nasıl anlatsam...
Hüzün Tanrısı demiş ki mutluluk hayali kurana
"Çile bende/n ne çilersen"
Yağmur çiselemiş sonra
Her yere hasret damlamış.
Özlem İsyan etmiş
vefa vefasızlığa ağlamış
Şimdi dertlerden kaçıp uykuya sığınsam
tüm sevdiklerim kabuslarımda boğulur!
Güneş doğsa, artık uyanayım desem
Sabahın bekareti
gözlerimi açınca bozulur!
Kendine bu kadar güvenme sevgili
Gerekirse yarama tuz ekerim
Sende çektiğim acıları
Başka aşklarda da çekerim
Kara yılanlar çıkıyor altından
Bakışların gerçek aşka tapu,
ikametsiz sarhoş gecelerimde
kapısında sızdığım evimsin
Biraz gülümse
pencerene konan kuşlar sevinsin
Ben kime güvenmeye çalışsam
aklımın uçurumu yanıyor
Çınlıyor mutsuzluk kulaklarımda
ayrılık beni anıyor.
Yüreğimde sevda kesiği bir yara
Kime "Seni seviyorum" desem
Her cümlem sahte avuntu
Yeni ayrılmışlara ne derim?
Kendimi bile İkna edemedim
Hala içimde durur kadersiz kederim
Mutlulukla sevdayı çarpsalar
yalnızlık ederim...
Önümüz kış
çürük kapı aralığında Aralık soğuğu
Nisanı ört eşiğine ...
İnsanların yüreği kuru ayaz
Merhametini üşütme
Anne şefkatiyle bir ninni söyle
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!