Koltuk Türküsü Şiiri - Hikmet Metin Çavdar

bir rüzgâr esti parti koridorlarında
toz kaldırdı eski defterlerden
bir ses yükseldi kürsülerden
bir ses düştü meydanlara

gitti denilen geldi yeniden
geldi denilen gitti usulca
takvimler şaştı
saatler durdu bir an

ve halk
ekmeğini bölüştüren halk
işsizliğin, pahalılığın, yoksulluğun
taşını sırtında taşıyan halk

baktı uzaktan

bir koltuk büyüdü gözlerde
bir koltuk ki
memleketten büyük sandılar

sonra bir salgın dolaştı dilden dile
adı zübüktü
gülümserdi bazen
bazen alkış isterdi kalabalıklardan

ama meydanlar bilir
sokaklar bilir
gün gelir
en yüksek kürsüden de duyulur

halkın sabrı tükenince
hiçbir salgın barınamaz
hiçbir koltuk sonsuza dek sürmez

çünkü tarih
eninde sonunda
sandığın ve sokağın
defterine yazar son sözü