Kış Güneşi Şiiri - Huntürk Han

Adını andım bu gece, sesim geri dönmedi,
Bir çocuk büyüdü de, içindeki dinmedi.
Kimine yuva oldun, kimine gölge oldun,
Bana düşen geceler, sabaha eremedi.
Çocukluk dediğin şey, bir çift sıcak elmiş,
Yokluğu öğrenince ömür biraz külmüş.
Meğer en ağır yükü omuz değil de kalp taşırmış,
Gülüşler kalabalık, yürek yine tekmiş.
Ne vakit "anne" deseler, içimde ince bir sızısın,
Bir ömür saklar insan görünmeyen yarayı.
Dünya bütün sesleri bir araya toplasa,
Susturamaz yürekğimdeki o duayı.
Bir ömür geçti gitti, eksik kaldı mevsimler,
Gül açmadı içimde, soldu bütün takvimler.
Annesiz büyür insan... yaş alır, boy verir de;
Bazı çocuklar vardır, hiç büyümez ömürlerinde.

HUNTÜRK