Kırk yıllık bakış Şiiri - Naile Öztürk

​Bir kahve olmalıydım;
Gözlerin gibi derin, ağır ve içten…
Yavaş yavaş, acele etmeden,
Her yudumda biraz daha alıştığın.
​Dudaklarında kalmalıydım,
Sıcaklığım tenine mühürlenmeliydi.
Bir fincanın kuytusuna saklı,
Koca bir ömür gibi beklemeliydim seni.
​Ben köpüğünde eriyen o ilk heves,
Sen, son yudumda saklı o derin iç çekiş...
Ve aramızda,
Kırk yıl hatırı sayılan o soylu suskunluk
Büyümeliydi usul usul.
​Bir kahve olmalıydım;
Soğusa da dökülmeyen,
Sırf hatırı var diye saklanan
O ince, kırılgan an gibi…
​Çünkü sen;
Herkesin içip geçtiği değil,
Bir ömür damakta kalan o eşsiz tadsın.
Ben de o tadın içinde sessizce eriyen,
Adı konmamış bir sevda masalı...
​Belki bir gün,
Aynı masada, yüz yüze...
Sen fincanı tutarken ben titrerdim;
Dokunuşunla dünyaya inanan bir kalp gibi.
​Şeker koyar mıydın bana,
Yoksa acımı sever miydin olduğum gibi?
Bilmem…
Ama en çok alışkanlıklarında kalmak isterdim;
Sabahına karışmak, uykunu kokunla bölmek...
Ve her "bir kahve?" dediğinde,
Aslında beni çağırmanı...
​Zaman geçer, fincanlar değişirdi belki,
Ama dudak izinde hep aynı ben kalırdım;
Eksilmeyen, unutulmayan,
Yılların bile silemediği o kadim tat gibi.
​Bazı sevdalar yüksek sesle yaşanmaz;
Bir fincanın dibinde saklanır,
Ve ancak içildikten sonra anlaşılır.
​Telve gibi çökerdim içimin derinlerine;
Söylenmeyen her cümlem,
Yavaş yavaş sana demlenirdi.
Falına bakar gibi baksaydın keşke bana;
"Uzak yol" derdin belki...
Oysa ben, çoktan sana varmış bir hikâyeydim.
​Şehir yorulur, akşam olurdu,
Sen bir kahve daha isterdin;
Ben yine gelirdim...
Aynı sıcaklıkla, aynı bekleyişle.
​Çünkü ben;
Senin "alışkanlık" dediğin o gizli sevdaydım.
Her gün yeniden demlenen,
Ama hiç eskimeyen...
​Ve bir gün, son yudumu içtiğinde;
Anlardın ki aslında...
Ben içtiğin kahve değil,
Seni bir ömür içinde taşıyan o sessiz hatıraydım.