Kırık yollarda Şiiri - Naile Öztürk

​Kendi yolumdayım;
Adımlarım yalnız, gözlerim boşlukta...
Dost maskeli yüzler çok olur da;
Kim vefalı, kim tek?
Görmek isterdim ama hepsi birer gölge.
​Kırıldı bu yürek, hem de defalarca;
Oyuncak değil, teslim edilmeyecek kadar gerçek!
Her sızı seni fısıldıyor şimdi,
Her kırık parça, aşkın o keskin gerçeği...
​Hâlâ yolundayım oysa;
Sevgiyi ararken, güveni beklerken,
Kendi kalbimin ışığında,
Yalnızca gölgemle baş başa...
Yollar uzun, geceler sağır;
Rüzgâr bile adını taşıyor, ağır ağır.
​Kimi zaman umut tutuşur içimde,
Kimi zaman hüzün çöker dizlerime.
Sevda dediğin bir kor;
Hem ısıtır, hem yakar...
Dokundukça hatıralar kanıyor,
Her anı, özlemden daha ağır.
​Yürüyorum yine de;
Kırık ama dimdik, kendi izimde.
Belki bir gün bir ışık bulurum;
Kalbimin o kör yalnızlığını eriten...
Gözlerimde senin yansıman;
Geceye düşen bir yıldız gibi, zamansız.
​Sana dair her kelime,
Suskun bir fırtına misali içimde kopuyor.
Sevgiye aç bir yürekle bekledim;
Dost sandığım eller boş, düşlerim yerle bir...
​Ama durmam, yürürüm;
Her kırık adımda güç toplar,
Her yarada seni arar gibi...
Yavaş ama kararlı.
​Belki bir gün;
Gökyüzüyle yüreğim birleşir.
Seninle kurulan o mahzun hayaller,
Gerçeğe döner; sessiz ve güçlü.
İşte o gün, bu kırık yollardan geçen ben;
Ne yalnız olurum artık, ne de korkusuz...
​Sevda bizim hikâyemiz;
Zamanın ve mesafelerin çok ötesinde.
Her yara, her kırık, her sızı,
Bir köprü olur kavuşmamıza.
​Ve ben, kendi yolumda yürürken;
Her adımda adını anarken bilirim ki:
Aşk, en zifiri gecede bile ışıktır.
Ve biz o kırık yollarda,
Eninde sonunda birbirimizi buluruz.