Kırıkların Arasında Şiiri - Seyrani Göl

Bir şey kırıldı,
ama sesini duymadım.
Belki bir camdı,
belki içimde yıllardır
yerini koruyan bir şey.

Sonra her şey
eskisi gibi göründü.
Masa yerindeydi,
sandalyeler,
duvarda unutulmuş bir gölge...

Elimi uzattım
boşluğa.
Bir sıcaklık kaldı sandım
parmaklarımın arasında.
Belki de yanıldım.
Bazı şeyler
insana dokunmadan da
iz bırakıyor.

Yerde birkaç parça vardı.
Hangisi senden,
hangisi benden
ayıramadım.
Eğilip toplamadım.
Çünkü insan
bazı kırıkları eline alınca
kanayan yerini öğreniyor.

Aradan ne kadar zaman geçti,
bilmiyorum.
Bir yerde
bir kapı kapandı sanki.
Hangi evde,
hangi kalpte
bunu hiç öğrenemedim.

Sonra seni hatırladım.
Ya da
sana benzeyen
bir boşluğu.
İşte orada
içimde bir şey daha eksildi.

Belki aşk dediğimiz
tam da budur:
Birini kaybettiğini bilmeden
onun bıraktığı boşluğu
taşımaya devam etmek.

Şimdi içimde
adı konmamış bir sessizlik var.
Ne sana ait,
ne bana.
Sadece ikimizin arasından
geçip giden
ve geride kırık bir şey bırakan
belirsiz bir hâl.

Bazen düşünüyorum:
Belki de hiç gitmedin.
Belki ben
seni değil,
sana ulaşabileceğime dair
ihtimali kaybettim.

Bazı kayıplar
insanın elinden değil,
anlamından düşüyor.
Geriye cam kırıkları kalıyor.
Nereye baksam
bir parçasında
kendimi görüyorum.
Ama hiçbirinde
tam değilim.
S.GÖL