Kırıkların Bereketi Şiiri - Yılmaz Tizgöl

KIRIKLARDADIR BEREKET

Çıkarma can kırıklarını gömüldüğü yerden
Sadece hafifçe bir sula, birkaç damla göz yaşıyla
Çıkarma ki, bereketi artsın ömrünün
Kırıklardadır bereket
Sadakası olsun gönlünün

Oysa yanılsamadır bütüne olan ağdalı şak şakçı hürmet
Acılar bir kenara itilir konforadır rağbet

Can kırıklarımızı çıkartırsak hayatımızdan
Eksiltirsek yaşadıklarımızı yaşamadıklarımızdan
Geriye ne kalır ki
Biraz turunç reçeli birazda lavantanın kokusu
İşte hayatın kendisi
Yaşananların tortusu

Canın sağ olsun de
Eşmiş dostmuş yakınmış, gül ve geç gülüm,
Onların hepsinden, bil daha yakındır ölüm

Ben seni zaten öyle tanıdım öyle sevdim
Daha umursamaz tavırlar tak boynuna
İki al kiraz gibi türküleri tak kulağına
Yeşil başlı ördekleri al koynuna
Yine resimler koy
Elinde tığ hayatı oyalarken
Toprak kaselere yoğurt mayalarken

Ben seni gerçekten
Öyle sevdim öyle… asma yaprağına sarma sararken
Bir zeytin tanesiyle muhabbet ederken

Sen sen olmayı bırakma ve unutma gülmeyi
Avuçlarına kına yak yine eskisi gibi
Kabe’yi taç yap saçlarına
Mevla’ya gülümserken

Dudaklarında lafzı celilin endamı
Tavaf et gönlünce gönlün bir gül dalı…
Kırılmasın yüreğin vefaya ver selamı

İhtiyacı var evrenin iyi dilekler dilemene
Gamzelerin usulca kıvrılsın, kırık da olsa bir kez gülümse
Gözlerinde her tomurcuk ıslak bir hüzünse
Ebedi dünyanın kapısı ölümse
Ve bu yolun ne başı var inan ne de sonu ne dibi
Sen sen ol cancağızım…
Duru bir su gibi

YILMAZ TİZGÖL
08.06.2026/Nijninovgrad