Kaşınmıyorlar Şiiri - Yılmaz Tizgöl

KAŞINMIYORLAR
Hani hepimizin bildiğidir;
Küçük bir düşme,
Hafif bir çizik...
"Öpeyim de geçsin." denir.
Sıcacık bir buse...
Belki gerçekten de geçirir.
Acı unutulur.
Ne çetelesi tutulur,
Ne de bir tutanakta bulunur.
Zamanla acılar büyür,
Ergenleşir yaralar.
Daha bir görünür olur kalınlaşan kabukları
Ve kaşınmaya başlar etrafları.
"Kaşıma." derler büyükler.
"Geçecek de ondan kaşınıyor." derler.
Bir anlam yüklerler.
Bu kuraldır:
Kaşınıyorsa geçer.
Ama kaşımak yasaktır.
Gizli gizli kaşınır yaralar,
Etrafa bakınırken.
Kaşınan yara kabukları kanar.
Ama geçecektir.
Öyle dedi büyükler.
Günler geçer.
Yaralar geçer.
Geçeceği kesindir.
Ve biz büyürüz.
Yara yok artık;
Elimizde,
Kolumuzda,
Dizimizde...
Artık yaralar içimizde.
Ve...
KAŞINMIYORLAR.

YILMAZ TİZGÖL
22.07.2026 / Nijni Novgorod