Bir yara gibi taşıdım seni içimde,
Ne zaman üstünü örttüm desem,
Bir hatıran gelip yeniden kanattı beni.
En çok da inanmış olmak acıttı,
Bir gün aynı gökyüzüne bakıp
Aynı hayali kuracağımıza inanmış olmak...
Şimdi geriye,
Yarım kalmış cümleler kaldı sadece.
Söylenemeyen vedalar,
Sorulamayan sorular
Ve cevabı hiç gelmeyecek bekleyişler...
Kırgınlık sessizdir derler,
Doğrudur.
Çünkü insan en çok,
Anlatmaya değmeyeceğini anladığında susar.
Bir zamanlar umut olan ne varsa,
Şimdi içimde solgun bir mevsim gibi.
Ne geri dönebiliyor geçmiş,
Ne de eski haline dönebiliyor insan.
Ve bazı geceler vardır;
İnsan uyumaz...
Sadece gözlerini kapatıp
İçindeki kırık parçaların sesini dinler.
Kayıt Tarihi : 14.07.2026 10:47:00
Şiiri Değerlendir
© Bu şiirin her türlü telif hakkı şairin kendisine ve / veya temsilcilerine aittir.




Bu şiire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!