Kırık Kalpler Mezarlığı

Ben, kırık kalplerin sessiz şifacısıyım.
Yaralı bir ruhun izini sürer,
Baba mirası bu kederi,
Yüreğimde bir mühür gibi taşırım.
Elimde bir iğne, ağzımda bin bir sitem.
Kovamda birikmiş, sahipsiz hıçkırıklar...
Dikerim kanayan her bir parçayı,
Sanki kendi yarammış gibi, titrer ellerim...
Bir gün bir gölge gelir, alır emanetini,
Teşekkürü bir veda gibi bırakır gider.
Oysa bilmez dikişlerimden sızan,
Yalnızca benim eksilen nefesimdir.
Günün sonunda biter mesaimin ışığı,
Kalan son kalbi de dikerim, ağır ağır.
Daha önce de görmüştüm bu derin sızıyı!
Sahibinin sevincine sahte bir gülüşle eşlik ederken,
İçimde bir yerlerin daha koptuğunu duyarım.
Ama öyle kalpler var ki...
Ne iğnemin gücü yeter, ne sabrımın sonu.
Dikiş tutmaz, kaderi vuslata küsmüş.
Onlar sessizce çekilir,
Zamanın bittiği o ıssız yere,
Kırık kalplerin ebedi mezarlığına...