Kırgın Gönül Şiiri - Yücel Özkü

KIRGIN GÖNÜL
İnsanın gönlü yoruldu mu bir gün,
Ne bahar yeşerir ne güler düğün.
Bir sessiz akşam çöker gözlerine,
Ömür bile döner kederli bir hüzün.

Kırılmış dallar gibi kalır umutlar,
İçinde yankılanır suskun ağıtlar.
Ne bir dost eli dokunur yüreğe,
Ne de yıldız iner karanlık gecelerden.

Rüzgâr geçer artık isimsiz yerinden,
Bir ince sızı büyür derinlerinden.
Kalp yorulunca eksilir bütün sesler,
Dünya çekilir insanın gözlerinden.

Ve anlarsın sonra sessizce bir gece,
Bazı yaralar konuşur yalnız hece hece.
Gönül yorgunsa sevdiğim bu hayatta,
Hiçbir şeyin anlamı kalmaz eskisi gibi içte.

Yücel ÖZKÜ
02 Mayıs 2026/11:06