KIRGIN GÖNÜL
İnsanın gönlü yoruldu mu bir gün,
Ne bahar yeşerir ne güler düğün.
Bir sessiz akşam çöker gözlerine,
Ömür bile döner kederli bir hüzün.
Kırılmış dallar gibi kalır umutlar,
Sırtımda, taşınmaz yükü göklerin;
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?
Devamını Oku
Herkes koşar, zıplar, ben yürüyemem!
İsterseniz hayat aşını verin;
Sayılı nimetler bal olsa yemem!
Ey akıl, nasıl delinmez küfen?




Bu şiir ile ilgili 0 tane yorum bulunmakta