Kirenin İsyanı Şiiri - Sibel Orhan

Yakışmaz direniş, sevdalı yürek,
Kiren dallarından savrulur küskünlük,
Bet benz yitik,
Üzerinde düş kırıklığı…
Ve kırmızı ateşle örülmüş cesaretin soluğu
Kiren bilir, kızılcık olarak anılmayı,
Fırtınanın öfkesinde yeniden diriliş saklı,
Kül altında yanan kor gibi,
Çürüyen yapraklar arasından doğar kiren
Söylenir bir isyan hırçınca,
Kınalı gözler ayasında,
Sevdanın harcı ateşle örülür,
Kanat çırpar güvercin, yaşamaya

Bir çığlık,
Bir ıslık, katranla karışık bal,
Saklar hüznün derinliğini,
Gönül fermanıyla kalır ahval
Suskun gölgelerin kıyısında durma,
Kireni değil, zincirlerini kır,
Ruvanını arındır,
Hudutsuz, kaderin dikenli sarmaşığı
Ve unutma:
Kiren kökleri gecenin sinesinde,
Yanar ve de tutuşur
Gecenin tenine düşer kor gibi,
Sessizce düşecek meyveler,
Rüzgâr uğultusunda anılacak,

Kırık bir aşkın nazlı hamlesiyle
Rüyanda göreceksin onu,
Kırmızı bir feryat gibi,
Çığlık çığlığa uyanacaksın,
Ahu figan etsen de dokunamayacaksın...
Kiren meyvesi kırılacak,
İsyanı kalacak,
Kanla yazılmış o destan,
Gözlerinin buğusunda sönmeyecek

Bir haykırış,
Ve sen beni görünce,
Put olacaksın,
İçinde fırtına kopsa da,
Bir damla düşmeyecek gözünden,
Suskunluğun en deriniyle kalacaksın

Ağlayacak susmayacaksın
Gözyaşların kuruyacak,
Sessizliğinde boğulacaksın!
Boğulacaksın!