Kerim Yavuz Şiirleri - Şair Kerim Yavuz

O masum insanların ürkekliğine ağladı yüreğim
Özgür rüzgarların yelkeni mahcup
Alıp götürür esintilerini bilindik diyarlara doyumsuz hergeleler
Çizilmiş rotası neylesin tekne azgın denizlerin merhametsizliğine
Birileri dur diyebilmeli korkakların saklambaç oyununa.
Kula kulluk değil var oluşun tohumları

Nereye gizlenmiş yıldızlar.
Hani portakal yüzlü mehtap nerede?
Sevilmiyor arkadaş demli çaylar,
Bulutlu gecelerde.

Çıkar aklından karanlık yolların
umutsuzluğunu.
Bil ki bütün yollara Güneş doğar.
Zulmetme yüreğine, aç gönlünü sonsuzluğa,
Bil ki ufuklardan öte ufuklar da var.

Ağamın, Atamın Anavatanı.
Genimde sen varsın canım iksenit.
Bu topraklar için kalbi atanı,
Baş tacı edersin canım İksenit

Yarum gözlerun kara
Vurulmuşum onlara
Gene geldi yaz başi
Çıkalım yaylalara

Yarum kalem kaşlarun

Çocuklar üşüyor orda,
Aç ve yalınayak.
Çocuklar üşüyor orda,
Yürekleri sımsıcak.

Çocuklar üşüyor orada,
Aç ve yalın ayak.
Çocuklar üşüyor orada,
Yürekleri sımsıcak.

Tokalaşamadık onunla,
Kırıktı kolları adaletin.
Dava düştü,
Ben düştüm.

“Deliyim hem de zır deliyim!
Siz hala delirmediyseniz
Aklınızdan zorunuz var demektir”

Demeçler hep aynı, memleket iyi yolda.
Pekiştirmek için kuyruklu yalanları,
Daha iyi olacak derler yarınları.
Her şey yolundaysa memlekette,
Ne işi var bu insanların çöplüklerde.