Yangın yerinde duman yok
Yanan biziz.
Tükeniyoruz her nokta da,
Farkında değiliz.
Dudaklarındaki nar çiçeğiydi geceyi kızıllaştıran.
Ve bir menekşe masumluğunda yüreğime sarılmıştı
Gözlerinin göz alıcı güzelliği.
Her zerrem de aşkının kıvılcımları.
Tutuştum tutuşmuşluğumun üstüne;
Ben aşkına yandım yakılmışlığıma inat.
Geldi geçti yanumdan
Güzellerin surisi
Gülümsedi yuzume
İçlerinden birisi
Sormayin hallarumi
Milyonlarca feryadın sesi duyulmaz da,
Düşer gündeme bomba gibi,
Uçkuru bozuk yapay bir yıldızın ağlamaları.
Tutunamadım gözlerine.
Kaygandı zemini aşkın.
Yüreğimde iki damla sen.
Uyuyacağım bahtımın beşiğinde
Aşk kapımı çalıncaya kadar.
Seninle aşılır en yüce dağlar
Zorlukları göze alıver umut
Bazan hüzünlenir kalbim kan ağlar
Bana çiçek açmış dalı ver umut
Açıktır kalbimin sevgi vanası
Yaşayan biz değiliz aslında,
Yaşayan umutlarımızdır zamanı.
Tükenince umutlarımız,
Çöker üstümüze kara bulutlarımız.
Beni yalnızlığımın darağacına asmaya çalışanlar, bilmezler ki ölmediğini umutların.
Duyacaksın bir gün bir sonun sessizliğini
yüreğinde.
Ve o sonda öğüteceksin sıcaklığını
göz yaşları arasında.
Yol alacaksın sonun ötesine doğru
kendinden habersiz.
Koklarken hasretini bu gece duygularımda
Üşüdü şarkılarım ağustos sıcağında.
Sensizlik çırılçıplak gezinirken odam da,
Dur dedi pencereler,
Hala perdeler açık.




Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!