Kendime Notlar / Elveda Şiiri - Eyüp Ofl ...

İnsan kaç insan için yaşar, kaç hayırsızdan darbe yer, kaç defa aynı yerinden kırılır da yine de sabah olunca yüzünü yıkar, kapısını açar, hayata karışır? Bazen bunu kimse bilmez. Dışarıdan bakınca herkes yürüyordur. Herkes konuşuyor, gülüyor, bir yerlere yetişiyor gibidir. Ama insanın içinde kimsenin uğramadığı sokaklar vardır. Bir zamanlar birinin adıyla aydınlanan, sonra sessizliğe terk edilen sokaklar… Bazı insanlar giderken sadece kendilerini götürmez. İnsanın güvenini, neşesini, iyi niyetini de biraz hırpalar giderler. Ardında yarım kalmış cümleler, açıklanmamış kırgınlıklar ve insanın kendi kendine sorduğu o eski soru kalır: “Ben bunu hak edecek ne yaptım?” Sonra zaman geçer. Kalp aynı yerinden sızlamaya devam eder belki ama insan eskisi gibi dağılmaz. Bir şarkı çalar, artık sonuna kadar yaralamaz. Bir fotoğraf çıkar karşısına, eskisi kadar uzun bakmaz. Bir isim geçer, içi biraz susar; hepsi bu. Çünkü insan bir gün anlar: Her gidenin ardından eksilmek zorunda değildir. Her kıranın hesabını yüreğinde taşımak mecburiyetinde değildir. Bazı vedalar karşı tarafa söylenmez; insanın kendi içine fısıldadığı bir kurtuluş cümlesidir. Bu şiir de öyle bir yerden doğar. Birine kızgın olmaktan çok, kendine geç kalmış olmanın fark edildiği yerden… Bir başkasını unutmaya çalışmaktan çok, kendinden vazgeçmemeyi öğrenmenin içinden… “Kendime Not: Elveda” aslında bir insana değil, insanın içindeki o eski bekleyişe yazılmıştır. Çünkü bazen en büyük elveda, birine git demek değil; kendi kalbine dön demektir.