Kendime Dönen Yol Şiiri - Hikmet Metin Ç ...

Bu ayrılık
yalnız iki insanın arasına çekilmiş
sessiz bir perde değildir.

Bir dalın kırılmasıdır belki,
ama kök toprağın altında
inatla su aramaya devam eder.

İçimde senin adın vardı bir zamanlar,
şimdi o yere
çocukların gülüşünü ekiyorum.
Bir işçinin nasırlı avcunda,
bir annenin sabrında,
yaşlı bir çınarın gölgesinde
yeniden öğreniyorum sevmeyi.

Çünkü insan,
bir kişiye tutunmak için değil,
bütün insanlığa omuz vermek için
çarpar göğsünde yüreğini.

Senden kalan acıyı
kin diye büyütmedim.
Bir ekmek gibi böldüm,
aç kalan umutlara dağıttım.
Gözyaşımı
toprağın alnına düşen yağmur bildim;
orada filiz verdi yarın.

Artık ne seni suçluyorum,
ne kendimi eksik sayıyorum.

Çünkü özgürlük,
bir kapıyı çarpıp gitmek değil;
içindeki zincirleri
bir sabah güneşine bırakabilmektir.

Bedenler uzak düşebilir,
şehirler araya dağlar koyabilir.
Ama insan,
kendine kavuştuğu gün
dünyaya da yeniden kavuşur.

Ben şimdi
kendi sesimle konuşuyorum.
Kendi gölgemi aydınlatıyorum.
Kendi yarama
kendi türkümü sarıyorum.

Ve biliyorum;

Bir gün
eller yeniden birbirini bulacak.

Bir çocuk,
açlıktan değil,
oynamaktan yorulacak.

Bir kadın
korkusuzca geceyi geçecek.

Bir emekçi
alnındaki teriyle övünecek.

İşte o gün
aşk yalnız iki kalbin arasında değil,
meydanlarda, fabrikalarda, sokaklarda,
ekmeğin sıcaklığında,
barışın türküsünde yaşayacak.

Ben yine severim.

Ama bu kez
bir insanı severken
insanı da seveceğim.

Ve kendimi kaybetmeyeceğim.

Çünkü öğrendim:

En büyük sevda,
bir yüreğin yalnızca bir yüreğe değil,
bütün insanlığa açık kalabilmesidir.