Kenan Güç Şiirleri Şiirleri - Şair Kenan ...

Acıyı ekmek gibi böldük yıllara
Herkes payına düşeni inkar etti
En çok da sessiz kalanlar kanadı
Çünkü susmak en derin çığlıktı

Hoşgörü dediler, sabret dediler

Alacakaranlık çökmüş kente,
Sokak sokak aranıyor yitirilen hayatlar
Zifiri sessizlikte boğuluyor bir çocuğun gülüşü
Kıyamet sanki dünyanın gözü sökülmüş yerinden
İyiliği dolduruyoruz heybelere
Kötülük, tohum filizliyor

Yürüdü çocuk!
Binlerce utangaçlığın açtırdığı mavi gök üzerine Mahpus kurmuş acılar treni gibi
Dalından koparılmış bir ah gibi koştu
Adil olmayan bir hayat üzerinde,
Adalet kovalıyordu sisli gözleri,
Pusu kurmuş sancılara gebeydi hayat,

Dünya neden böyle oldu. iyilik, sevgi, merhamet
avuçlarımızda çürüyen birer kelebek kanadı gibi dağıldı rüzgâra;
kör kuyulara düştü insanlık ve biz ip uzatamadık karanlığa.
Kendi gölgemize bile yabancılaştık, kendi sesimizden bile korkar olduk,
çünkü en derin çığlıklar bile duyulmaz olmuştu artık taşlaşmış yüreklerde.
Belki de asıl felaket, gözlerimizin önünde ölürken bile susan vicdandı…

ben sustuğumda dünya sessiz olmuyor,
aksine gürültü daha çok çarpıyor yüreğime,
çünkü bazı suskunluklar çığlıktan ağırdır,
kelimelerimi gömdüğüm yerde
vicdanlar kazı yapıyor,

Ben ölüyorum baba, çarmıha gerilmiş bir dünyanın batan güneşi gibiyim, anlıyor musun?
Gökyüzü alnıma dikenli bir taç gibi çökmüş,
zaman bana acının sessizliğiyle bakıyor,
kalbim kızgın çöllere sürülmüş bir mahkûm,
her nefesimde bir çağ çarmıha geriliyor,
ve ben insanlığın günahlarını sırtımda taşıyan

Kader dedi, kaderim dedi sonra ağlayan kadın!
Usulca siliverdi gözyaşlarını
Hayat dedi, seni çaresizce harcayan, hayat dedi adam
Oturdular, masumca baktı kadın,
Adam sustu,
Sanki konuşsa bir dağ yıkılacaktı

Anne…
beni dünyaya getirdiğin gün
bir şey eksik doğdu içimde.
Gökyüzü vardı ama ışık yoktu,
toprak vardı ama sığınacak yer yoktu.

Ağlama anne!
Yüreğinde bir keder,
Kırışmış düşlerinde bir umut,
Tutsam diyorum ellerini,
Öpsem, koklasam, sen koksam
Bin anneyi sonsuzluğumda saklasam

Anne
Bu sana bu sana ilk ve son mektubumdur
Bu satırları okursan bil ki
Her kelimem bir kırık kalp,
Her nefesim sensizliğin sızısıdır.