Alacakaranlık çökmüş kente,
Sokak sokak aranıyor yitirilen hayatlar
Zifiri sessizlikte boğuluyor bir çocuğun gülüşü
Kıyamet sanki dünyanın gözü sökülmüş yerinden
İyiliği dolduruyoruz heybelere
Kötülük, tohum filizliyor
Yürüdü çocuk!
Binlerce utangaçlığın açtırdığı mavi gök üzerine Mahpus kurmuş acılar treni gibi
Dalından koparılmış bir ah gibi koştu
Adil olmayan bir hayat üzerinde,
Adalet kovalıyordu sisli gözleri,
Pusu kurmuş sancılara gebeydi hayat,
Dünya neden böyle oldu. iyilik, sevgi, merhamet
avuçlarımızda çürüyen birer kelebek kanadı gibi dağıldı rüzgâra;
kör kuyulara düştü insanlık ve biz ip uzatamadık karanlığa.
Kendi gölgemize bile yabancılaştık, kendi sesimizden bile korkar olduk,
çünkü en derin çığlıklar bile duyulmaz olmuştu artık taşlaşmış yüreklerde.
Belki de asıl felaket, gözlerimizin önünde ölürken bile susan vicdandı…
Kader dedi, kaderim dedi sonra ağlayan kadın!
Usulca siliverdi gözyaşlarını
Hayat dedi, seni çaresizce harcayan, hayat dedi adam
Oturdular, masumca baktı kadın,
Adam sustu,
Sanki konuşsa bir dağ yıkılacaktı
Ağlama anne!
Yüreğinde bir keder,
Kırışmış düşlerinde bir umut,
Tutsam diyorum ellerini,
Öpsem, koklasam, sen koksam
Bin anneyi sonsuzluğumda saklasam
Anne
Bu sana bu sana ilk ve son mektubumdur
Bu satırları okursan bil ki
Her kelimem bir kırık kalp,
Her nefesim sensizliğin sızısıdır.
Kederlerimi sonbahar yapraklarına yazsam,
Geçer mi hasretin güzelim,
Taş bassam kanayan bağrıma,
Alsam tüm yaralarını, kanasam hayat suyunda
Dolar mı gözlerim, ıslanır mı sevda yolunda
Hazan bir türküdür gözlerin,
Ben Anadolu'yum;
1071 yılı sabahı toprakla filizlendim,
Önce başak tanesiydim
Bir asır verimli topraklarda harmanlanarak buğday oldum
Ekmeğini paylaşmak için bir dost arayan,
Yağmurun ardından kokan toprağı damarlarında hisseden,
Ben karanlıktan korkuyorum anne…
Işığı sönen odalardan değil,
İçimde büyüyen sessizlikten ürküyorum.
Gece çökünce kalbime,
Bir çocuk gibi titriyor adım,
Adımı çağıracak sesin yokluğunda kayboluyorum.
Küçük bir kasabanın kenarında doğdum.
Sokak lambaları ile büyüdüm.
Bütün oyunlarım yarım,
Bütün rüyalarım karanlıktı.
Bana güler misin dediler!
Ama içimde hep bir yağmur vardı.
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!