Kenan Güç Şiirleri Şiirleri - Şair Kenan ...

Rabbim, sana sığınıyorum karanlıktan,
İnsanların şerrinden, çivisi çıkmış bir dünyanın kalbinden sana sığınıyorum,
Adını unutan dillerden, merhameti kaybolmuş yüreklerden,
Gecenin içinden yükselen ahlardan, yetimlerin susturulmuş çığlıklarından,
Kanı normal sayan gözlerden, ölümü istatistik yapan vicdanlardan,
Sana sığınıyorum Ya Rab, çünkü dünya artık ağır geliyor ruhuma.

Ey annem, ey babam,
Ey ardımda kalan topraklar,
Bu satırlar, belki size ulaşmayacak;
Belki de bir dağın yamacında
Bir asker defterinin son sayfasında
Donup kalacak…

Bomba sesleri, çığlıklar, korku, karanlık,
Yaşamın kıyısında boğulmuş aylan bebekler,
Çirkince katledilen,
masumiyet yüzlü çocuklarımız,
Dünya uçurumun kenarında,
Bütün anneler, babalar çaresiz haykırıyor!

Sen hiç sevdin mi bir yaranın kabuğunu,
kanayan yerinden hıçkıra hıçkıra ağladın mı her sabah,
güneş doğarken utanıp yüzünü sakladın mı acından,
aynaya bakmadan geçtin mi günleri,
çünkü gözlerin her defasında

Düşlerimi çalıp giden sen misin, baharımı kışıma çeviren, sonsuz bir aşkı terk edip böyle üzen sen misin, yoksa gecelerime sinsice çöken o suskun ayrılık mı kalbimin kapısını kırıp içimdeki bütün ışıkları birer birer söndürdü?
Yüreğimin en masum yerinde umutlarımı büyüten sen değil miydin, gözlerimde sabah gibi doğup hayatıma anlam katan, şimdi neden bir yabancı gibi uzaklara yürüyüp ardında yalnızlığın soğuk ayak izlerini bırakan yine sen misin?
Bir zamanlar ellerimi tutarken sonsuza kadar yanımda kalacağını söyleyen, kalbime gökyüzü kadar büyük sözler eken sen değil miydin, şimdi o sözleri rüzgâra savurup beni sessiz bir enkazın ortasında bırakan yine sen misin?
Kalbimin duvarlarına adını umutla yazdıran, bir gülüşünle karanlıkları sabaha çeviren, şimdi o gülüşü benden esirgeyip gecelerimi yetim bir yıldız gibi ıssız bırakan yine sen misin?
Bir insanın yüreğini bu kadar kırıp yine de arkasına bakmadan gidebilen sen misin, yoksa içimdeki sevdayı yavaş yavaş öldüren acı mı beni böyle bir ömrün ortasında sessiz bir vedaya mahkûm etti?

Kederlenme gönül, her çiçek bir tohum açar
Unutulmaz dediğin acılar, gün gelir hesap sorar
Düşmüşüm bir sevdanın peşine, başka yar bilmem
Acılarım sonbahardır, yapraklar düşse üzerime,
Gizlenemem
Ümitlerim köprü, sen yolcu, ben hancı

Bir dünya iyilik olsa kalbin,
Neye yarar sevgi olmadıkça
Arar durursun yüreğini,
Yüreğimin sana bakan yamaçlarında
Helezonların kıvrımlarında solmuş benzin
Çığlığın düşer bedenime, ne haldesin, neredesin?

Dertli dertli dolanma başımda bülbülüm
Niyedir avaz avaz ötüşün, bilmez misin sevgiler el oldu,
Yalanlar doldu aşklara hayaller soldu
Bir masalın başı ve sonu aynı şimdilerde
Katilin günlüğünü tuttuğu belirsiz sevgilerde
Seversin terk eder, bekleme artık ondan medet

Sevgi neydi, bir uçurumun dibinde elinden tutan bir nergiz mi,
Yoksa geceyi ikiye bölen yalnızlığımın titreyen nefesi mi…
Ben sana yürürken içimde kopan fırtınalar mıydı sevgi,
Yolun sonunda kalbimi bırakıp da geri dönemeyişim miydi söyle,
Bir ömrü, bir kelimeye sığdıramayan acizliğim miydi,
Yoksa sen gidişinin eşiğine çöken o sessiz ağıt mıydın?

Bir sızı var içimde konuştukça yüreğimin pervazında kanayan bir gökyüzü sanki
Suskunluğumun içine düşüyor kelimeler, her biri biraz daha ağır
Adını anmadığım acılar birikiyor geceye, gözlerimden önce
Ve ben kendimi, kendimden saklamayı yeni öğreniyorum.

Duvarlara yaslanmış anılarım var, hepsi yüzüme bakmadan konuşur