Zemheri ayazında açtım gözlerimi,
Yaşamaya vakit yok!
Yüreğinin dehlizlerine koştum, aradım,
Senden haber yok
Kaldırımlardan geçtim ağır aksak adımlarla
Sokak lambaları kısmış ışıklarını acıya meylediyor
Kalbimde bir dağ ateşi, yüreğim yangın yeri,
Hangi kopuk bir ezginin çığlığıdır senin gözlerin…
Gecenin en kör noktasında çarpar yüzüme yalnızlığın,
Titreyen bir mendil gibi sarkar kaderimin ucundan adın.
Nefesimden düşer bir kuş, kanadı kırık bir veda gibi,
Sanki göğsümde susan değil, sessizliğin kendisi ağlar şimdi.
Zemheri’de sevdim seni, ayazdı tüm cümleler,
Yüreğinin kıyısından yansıyan kelimelerdi alın yazım,
Nefesim buğulanırken adını söyledim gecelere,
Bir kışın ortasında yazgıma düşen tek ateştin, sustum, üşüdüm, yine sevdim.
Kar, omuzlarıma çöken bir suskunluktu,
Bu şaire henüz hiç kimse yorum yapmadı. İlk yorum yapan sen ol!