Kenan Gezici Şiirleri - Şair Kenan Gezici

Sardı yine buram buram keşke koksa güzel.
Dört bir yandan savurganı taşıyan rüzgâr.
Eli açık değil maalesef, bize gelince bonkör.
Gözümüz gönlümüz muzdariptir bundan.
Karanlık sel suları belki yol vermeyecek.

Ben yazıyorum geceyi.
Geçmez dediğim günleri.
Kıyısında kalmışım.
Eşik atlamaz, bir adım.
Olmasın hiçbir adım.
Yakın sandım şafağı.

Bir resimdi sanki yorgun, yenilmiş ömrüm.
Nereye yağarsa yağsın kar, dağa da bayıra da.
Parmaklarımı uzatmam güvenimi sarsan dağa.
Elekten süzüldü karabalıklarım taş hep ağır.
Gündüzleri boyalı bana akşam üstleri lazım.
Ağlar gibidir akşamlar, gündüzler tek düze.

Bir ev çizdim masallar diyarında.
Gerçeğine o kadar çok benziyordu.
Ev vardı, duvar vardı, birde avlu.
Patikadan bir yol beni bekler.
Ev beyazdı yol siyah.

Gün tükendi gitti geride kaldı gece.
Yankılanır duvarlarda rüyalar tek hece.
Ertesi günün habercisi gelir rüyalar.
Dilsiz gecenin sesi boşlukta yankılanır.

Bakışından yakalayıp buldum seni.
Duru berraktı, uzak yolun öteki yakası.
Kelimeler sürünür tutamaz olur lal dilim.
Hata yapmak inkâr edilemez olsa da kul işi.
Hep senin yüzündendir, ben kalırım yarım.
Bereketli zamanlar aklımda, gelir gider.

Bahar yağmurları yaza kalmasın.
Güneş zapt eder kalır ızdırabın.
Bırakmaz gök yüzü gamı yaşasın.
Rüzgâr taşıma bulutları bırak.
Yaz güneşine bari yaramasın.
Güneşin derdi bulutları dağıtmak.

Rüzgâr çalmış dağ yamacında kekik kokusunu.
Değer serin anlıma, tütün kokusuyla karışmış.
Hatırlatır vaki zamanımı, topraktan aldığımı.
Hep sağlı sollu ağaç gibi salladı beni poyraz.
Bir zaman geldi yanağımı okşadı, yaz meltemi.
Avuçlarım pul pul olmuş bir rüzgâr mı sevecekti.

Rüzgâr yağmuru götürme buradan.
Islak çimenlere bizde uzanalım.
Camda akan yağmur damlalarını.
Sahilde taşa çarpan dalgaları.

Neden akıl ermez duyulan, duyulmaz bilmem.
Yürür heykeller sahnede, aramam istemem.
Lat ’ın boynunda çekiç, Menat hiç oralı değildir.
Canlandı heykeller gördüm eskiler boynu bükük.
Suskundur gözleri mesai bitimine endeksi olanlar.