Kenan Gezici Şiirleri - Şair Kenan Gezici

Yaşamak bir eksik bir fazla.
Geriye doğru dönüp te bir gör.
Mışlı, muşlu kalır hatıranda.
Elden gelmez, bu elinde var.

Hoyrattır uğramaz kıyılara.

Bir avuç yıldız var elimde.
Gök yüzünden ötede çalınma.
Sınanırım yakar beni ansızın.
Hayallerim vardı seninle.
Yeşil ormana, mavi denize.
Alıp ta yanımıza sessizliği.

Boşa düşmeyen hayalleri peşinde.
Dile yaslanma boşa düşersin.
Aklına gelmez gelince başa.
Kaldınsa tek yalnız başına.
Hayalin önemli değil uzunda kısa.
Hayal ve umut tüketicilerden uzağa.

Ara sıra senden geliyor rüzgâr.
Güzel geliyor nergis misin nesin.
Dili çözülüyor satırlarımın.
Bana yeter senden aldığım esin.
Birde gülüşün gelir aklıma.
Isınıyor içim, bahardan kalma.

Her an başımın üstünde heyler var, leylim leylimler.
Geçer her zamanda, her an titrek birde sesler var.
Elim boş mu sandı şu makûs talih de ne ister.
Bir düşünsem çıkarırım, elli yıllık intikamı var.
Silip süpürürüm önümde ne durursa, yoksa dursun.
Aman aman dedikçe kırıklar içinde kaldı mı gönlüm.

Her şey yaşamak uğruna gelir başa.
Bazan hüzün bazen de gelse neşe.
Sarar insanı bazen, yürüdüğün köprü.
Gitsen yıkılır, dursan zaten cehennem.
Kim dur demek istemez ki bu işe.
Yanlışsa köprü yanlışsa zaman.

Boş elimi seyre daldım.
Karla donup durmuştur.
Anlamımı sorguladım.
Kalır avuçlarımda başım.
Bu gürültüleri sevmedim.
Ve ardından sessiz yüreğim.

Gürültü sevdi, şatafat sevdi.
Değer, değersizdi şimdi.
Aşkın yerine düğünler seçildi.
Törenler çokça konuşuldu.
Ölenler unutuldu gitti.
Sahte, yavan, kof bir çağda.

Nasıl ayakta duruyorum, ben dahi bilmiyorum.
Görünüş hep aldatır, aynaya baktığımda.
Bu ben miyim görünen oysaki yangın yeri içim.
Sevdim artık, buldum kendi yalnızlığımı da.
Evet biliyorum yollar artık ağır ağır ilerliyor.
Suçlusu olmak istemezdim gitmek gerekiyordu.

Gözlerin güle düşmüş çiğ damlası.
Durur sessiz bekler doğacak güneşi.
Teselli verir uğrar her akşam üstü.
Ve bir günlük değil her günün ertesi.
Yıldızları sanki topluyor durmadan.
Saçlarının kumralına değince su.