Gece yarılarında özlediğim o sokak
Sorsalar kimbilir ne çok şey anlatacak.
Oysa bakınca dıştan, sanki ıssız görünür
Her gece hüzünlü bir sessizliğe bürünür.
O sokak bilinmeyen ne anılar yaşadı,
Bir gün üzülürsen yanlışlarından
Yaptığın doğrular tesellin olsun.
Ne kadar yanlışa sapmış da olsan
Senden suçlusunu mutlak bulursun.
Bir gün övünürsen yaptıklarından
Bu kadarına da pes doğrusu
Çivisi mi koptu dünyanın ne,
Şimdi daha iyi anlıyorum bilgiyi,
Ne kadar uysak da yine az
Yüce yaratanın oku emrine.
Efkar başına vurmuş ağzında sigarası,
Utanarak yürüyor, cepte baba parası.
Kaç kapıyı çalmıştı her gün iş aramıştı,
Bir diploma alınca işi hazır sanmıştı.
Olmasaydı babası, gurbetçi akrabası,
Beni sensiz bırakan
Bu kıskanç kaderime
Bir ceza vereceğim.
Acı günlere inat
Sevdan ile yanarak
Ömrümün sonuna dek
Anılarım peşpeşe
Canlandı sıra sıra,
Ne yağan yağmur beni
Ne güneş avutuyor.
Her geçen gün ruhumda
Sen beni habersiz öldürdün
Birden çektin ipimi
Son duamı bile yapamadan.
Param parça ettin benliğimi
Unufak ettin
O nemli gözlerine
Yoz tutkular tünedi
Perişan dallarıma.
Bitimsiz bir çilenin
Zalim yalnızlığında.
Açlığın kol gezdiği
Köhne sokaklar gibi
Yüreğinle konuş benimle
Aklınla değil.
Dosdoğru ol
Hesaplama
Ben ondan anlarım.
Şafak karanlığa gebedir,
-
Ahmet Emer
Tüm YorumlarSayın Kemal Bey, Ne mutlu bu şiiri yazdığınız kişiye.Ne mutlu böyle sevebilene.Yüreğine sağlık.Kutlarım.