Kemal Doğanay Şiirleri - Şair Kemal Doğanay

Kim bilir
Belki de;
Gün gelir,
Ben giderim!

Kim bilir

Yaralarım derin olsa,
Açmam açandan değilim.
Namertlerin köprüsünden,
Geçmem geçenden değilim.

Kötülere çatma derler

Yıllarca aradım bulurum diye,
Ceviz ağacında kargayı gördüm.
Silahımı çektim vururum diye,
Yükseklerden uçan turnayı gördüm.

İhaneti sezdim faka basmadım

Bulutlar karardı gökte yağmur var,
Yerde Kızılırmak coşar mı coşar.
Bereket çoğaldı elde hamur var,
Selde Yeşilırmak taşar mı taşar.

Bir uçtan bir uca dağları aşsam

Yaşıyorum hep rüyada
Gerçeği bulmak kararım
Dört kapılı bu dünyada
Beşinci kapı ararım.

Kemal DOĞANAY

Kalbimde açılan derin yarayı,
Sar desende bile sarabilmezem.
Gurbet dedikleri açar arayı,
Kar desende bile karabilmezem!

Ağaçlar gül açsa, yapraklar gazel

Gözlerin kömür karası,
Bakar mısın diyemedim!
Gönlümde hicran yarası,
Yakar mısın diyemedim!

Ellerine kına yakmış

Fildişi taraklarda taradım saçlarını
Yaşadığım yılları bir mateme döndürdün
Benim için mi yıktın o hilal kaşlarını?
Acımadın halime ocağımı söndürdün
Fildişi taraklarda taradım saçlarını

Sanmayın bu millet uyuyor böyle,
Karada,havada,denizde varız.
Bunca fabrikayı kim yaptı söyle?
Karada,havada,denizde varız.

Uzaya gönderdik Sat’larımızı

Yanarım Allah aşkına
Felek döndürdü şaşkına
Uğradım yine taşkına,
Soruyorum Allah için.

Musa ile Tur Dağı’nda