Kederin Buz yüzü Şiiri - Cemre Yaman

Veda rüzgârları ayaz taşır mı ruhumuza?
Zihnimdeki fırtınayı fısıldasam kanım donuyor
Sustuklarımı kendime mühürledim sevgili
Şafakla pazarlık yapıp güneşi doğuruyorum
**
Senden kalanı birer birer döküyorum kağıda
Taze bir sızıyla başlıyorum her söze
Odamda kurşuni bulutlar, genzimde toprak kokusu
Bıraktığın o ağır hatıraları tek başıma ıslatıyorum
**
Zaman açtığın o derin gedikleri kapayana dek
Dinsiz bir sızıyla sızlayacak bu yara
Uzanıp tutacak bir el, anlatmaya takat yok
Sol yanındaki boşlukla vurulanların yükü ağır olur
**
’Geçer gider’ demiştin o kapıyı kapatırken
Ruhumun orta yerine kara bir veda lekesi bıraktın
Bense dilsiz bir seyirci gibi gidişini kazıdım
Sessizliğin acı tadıyla nefes almayı öğrendim
**
Zemheriye kesti takvimler, mevsimler hep aynı
Günün aydınlığına değil, gecenin zifirine borçluyum
Senin dilsizliğine sığınmak ne acı sevgili
İçimde büyüttüğüm haykırış artık buz tutmuş bir sızı
**
Sildikçe koyulaşan bir kader gibisin, can yakan
Eski bir hırka gibi üzerime giydim bu yalnızlığı
Hani her bahar çiçek açacaktık, solmayacaktı umut?
Payıma sadece bu keskin ayaz düştü sonunda
**
Alışmak vazgeçmek değilmiş, avazını kaybetmekmiş
Hangi kapıyı çalsam hep o sağır duvarlar
Seni bulmaktan geçtim de kendimi nerede unuttum?
Bir yanım sende mühürlü, diğer yanım meçhul sürgün
**
Yalnızlık, adının kimseden duyulmamasıymış meğer
Arkadaki o toz dumanı kimse süpürmüyor
Bakmaya takatim yok aynadaki bu yabancı surete
Kendi gölgemden korkar oldum her köşe başında
**
Sen giderken benden yarınlarımı da çaldın
Her sabah dünden kalan o ağır enkazla uyanıyorum
Benim dünyam hâlâ o ilk günkü ayazda
Bir yudum içtenliğe, bir yudum vefaya aç kaldım
**
Hiç gelmeyecek birini beklemek en ağır yenilgiymiş
Bütün sokaklar senin yokluğunla anılıyor bu kentte
Tutunacak bir dalım kalmadı artık senden yana
Kül olurken bile senin o soğuk serinliğini özlüyorum
**
İnsan kendinden vazgeçince başkasında esir kalırmış
Ben kendimi sende unuttum, sen bende koca bir hüsran
Ne sabahın müjdesi teselli eder beni ne gecenin sükûtu
Şimdi ellerim boş, ruhum yangın yeri, dilimde kahır
**
Mısralara dökülen her kelime hesap soruyor benden
Seni sevmek fırtınaya karşı ayakta durmakmış
Ben durdum, ben tükendim ama senden uzağa düşemedim
Şimdi sessizce çekiliyorum, son bir sitem bırakıp bu şehre
Cemre Yaman