Kan Revan Şiiri - Cemre Yaman

Kan Revan
_____________🦋
Yolların tozuna belenmiş adımlarım,
Dermanı olmayan bir sızının peşindeyim.
Hangi rüzgar savurdu beni bu çıkmaza?
Kırık bir dal gibi, fırtına eşiğindeyim.

Gönlümün sarayı viraneye dönmüşken,
Taş üstüne taş koymaya mecalim mi var?
Gülüşlerim maziye gömülmüş birer ölü,
Baharı beklerken, üstüme yağdı kar.

Bir kadeh zehir sundun aşk niyetine,
İçtikçe yandı bağrım, köz oldu bende.
Gidişinle karardı bütün aydınlıklar,
Ruhum firar etti, can kalmadı tende.

Gözyaşım dicle olup akar yanaklarımdan,
Söndürmez içimdeki bu harlı ateşi.
Kime desem derdimi, kim anlar halimi?
Gurbet elde kaybettim doğacak güneşi.

Felek vurmuş darbeyi, bir de sen vurma,
Zaten yaralıyım, kan revan içindeyim.
Sözlerin ok gibi saplanırken bağrıma,
Dönüşü olmayan bir yolun izindeyim.

Gece çöker üstüme simsiyah bir dert gibi,
Yıldızlar bile küsmüş, bakmıyor yüzüme.
Adını andıkça sızlar sol yanım benim,
Hasretin mil çekmiş ağlayan gözüme.

Ne tabip kâr eder artık ne de bir ilaç,
Bu yaranın merhemi sende saklıymış.
Zaman geçse de geçmiyor kalbin ağrısı,
Meğer her vedada bir parça can haklıymış.

Dolanır dururum boş sokaklarda öylece,
Gölgem bile ağır gelir oldu artık bana.
Yükledim sırtıma onulmaz bu kederi,
Gidiyorum işte, ucu olmayan bir yana.

Bir umut kırıntısı aradım küller arasında,
Savruldu gitti her şey bir nefes uzağa.
Sevdanın bedeli bu kadar ağır mıydı?
Düştüm bilmeden kurulan o sinsi tuzağa.

Yazık ki baharım hazana döndü erkenden,
Yaprak döktü ömrümün en taze dalları.
Şimdi bir yabancı gibi bakarsın uzaktan,
Unuttun mu el ele yürüdüğümüz yolları?

Daha kaç mevsim beklemeli bu yorgun gönül?
Vuslatın kokusu sinmişken hala tenime.
Sitemim kadere değil, sadece sanadır,
Acımadın hiç, o en masum halime.

Biter mi bu çile, diner mi sızısı yaranın?
Ufukta bir ışık yok, her yer karanlık.
Sustu artık diller, kalem yazmaz oldu,
Senden kalan miras; koca bir yalnızlık.

Cemre yaman