Bana Sen öğrettin Şiiri - Cemre Yaman

Senden önce dilsiz bir masaldı hayatım,
Harfleri yan yana getirip adımı bile söyleyemezdim.
Sen geldin, bakışınla devrim başladı içimde;
Her şeyden önce kendimi sevmeyi öğrettin.
Gecenin en kör vaktinde ayakta kalmayı değil,
Dizine baş koyup korkusuzca uyumayı öğrettin.
Dünya dışarıda koca bir gürültüyken,
Sessizliğin içindeki o derin huzuru öğrettin.

Varlığın ömrüme vurulmuş en şeffaf mühür,
Tutunacak dalım yokken koca bir orman oldun.
Bana beklemeyi, sabrın en tatlı meyvesini,
Vuslat denen o büyük bayramı öğrettin.
Kolay değildir benim teslim oluşum, bilirsin;
Surları tek tek yıktın, kalbimin en derinine sızdın.
Gururu kenara bırakıp “biz” olmayı,
Bir tene değil, bir ruha dokunmayı öğrettin.

Hatalarım heybemde ağır yükken hâlâ,
Günahlarımı da sevabım kadar sahiplenmeyi gördüm sende.
Geçmişin tozlu raflarını elinin tersiyle itip,
Tüm günahlarıma ortak, mahşerde şahit olmayı öğrettin.
Sahi, gülmek ne de yakışırmış bu yüze,
Bir gamzem olduğunu sen gelince fark ettim.
Bana çocuk olmayı, şımarmayı, hayalleri,
Hayatın anlamını seninle yaşamayı öğrettin.

Yollar kapalıymış, yasakmışsın; kimin umurunda?
Aşkın kural tanımaz asi yolunu gösterdin bana.
Kalbin sadece kan pompalamadığını kanıtladın,
Engelleri yıkarak sevmeyi, inanmayı öğrettin.
Fırtına koptuğunda savrulurken her şey,
Gülümseyişinle dindirdin bitmez sancıları.
Güvenin egoyu nasıl yerle bir ettiğini,
Gözlerinden baka baka öğrettin.
Merhameti ilmek ilmek işledin sol yanıma,
Kırıklarımın arasından en güzel çiçekler filizlendi.
Düştüğüm yerden kalkmayı, yeniden başlamayı,
Değişmez anayasam olmayı öğrettin.

Yolumu kaybetmiştim, karanlık çökmüştü düşlerime;
Gökyüzünü sevmeyi, bulutların üstüne çıkmayı gösterdin.
Düşlerimin pusulası oldun, özgürce haykırmayı,
Sevdanın en kutsal şivesini öğrettin.
Şimdi ne yana baksam senin imzan, senin kokun var.
İki kelimeyi birleştiremeyen o adamdan şair yarattın.
Kâğıda dökülen her mürekkebin içinde sen varsın;
Kelimelerin kifayetini, sessizliğin sesini öğrettin.

Seni bir ömre sığdıramayacak kadar çok sevdim,
Çünkü sen zamanın ötesinde bir duraktın gönlümde.
Tüm başlangıçları öldürüp nefesinde yeniden doğdum,
Bütün yarınlarımı senin tek bir gülüşüne kurban ettim.
Çektiğim her sancının kefareti diye,
Adını sol yanıma “sonsuzum” diye yazdım…

Cemre yaman