Kederin Deseni Şiiri - Kasım Kobakçı

Şu ovalar, kederin deseniyle boyanmış.
İnsanların yüzleri, fırtınayla uyanmış.
Yabanıl rüzgarlara, çıplak tenler dayanmış.
Karşıdan esen poyraz, donduruyor bedeni.
Titreyen dudaklardan, dökülüyor nedeni.
*
Coşkun çağlayanlara, dalmak büyük cezadır.
Deli dalgalarla cenk, bitmeyen maceradır.
Mantığın hududunda, akıl için fezadır.
Günümüzde ruhumuz, risklere daralmıştır.
Kaçıp gitmek istersen, soluğun azalmıştır.
*
Şehirlerin bağrında, hüzünlü iz taşınır.
Derin yitik hislerle, tepeler çok aşınır.
Sokaklar gölgesinde, kimsesizlik yaşanır.
Kış vaktinin kahrıdır, ümitlerin peşinde.
Donmak üzeredir can, sevdaların eşinde.
*
Vahşi şelalelere atılmak, tam cinnettir.
Karlı uçurumlardan sıçramak, bir minnettir.
Çılgınca hamle yapmak, bitmez tükenmez derttir.
Geçmişte arzulanan, coşkulara susanmış.
Göçüp giden anılar, benliğimi dışlamış.
*
Yıkılmış binaların, arasında dolaştım.
Kasırgalı günlerin, zirvesinden ulaştım.
Şiddetli soğuklarla, kucaklaşıp savaştım.
Buzlu tepeler üstü, titremektir nasibim.
Çaresizce bekleyen, o kimsesiz garibim.
*
Okyanus diplerine inmek, asıl hatadır.
Girdaplar denizinde, kulaç atmak cefadır.
Sessizliğe bürünmek, belki büyük vefadır.
Eski cesaretleri, özlüyorum durmadan.
Üşümek istemem hiç, şafak vakti vurmadan.
*
Yalnızlık kervanları, geçiyorken uzaktan.
Sessiz çığlık atarım, kurtulamam tuzaktan.
Çıkış yolu bulamam, mahrum kaldım sıcaktan.
İliklerime kadar, donuyorum kışlarla.
Ağlıyor nazlı ruhum, dökülen o yaşlarla.
*
Uçsuz bucaksız çölde koşmak, asıl zulümdür.
Fırtınalar bağrında savrulmak, bir ölümdür.
Uçuruma yönelmek, feci hazin bölümdür.
Tükendi o nefesim, kaçamıyorum artık.
Perişan düştü cismim, giysilerim de yırtık.