Kavalımın Nefesi Şiiri - Kasım Kobakçı

Yüreğimin sızısıdır, bitmeyen şu ağıtlar da,
Gönlümün tek sahibisin, yitik ulu diyarlarda,
Varlığına kul edilip, bu asrın içine sızdık,
Kavalımın nefesinde, saklı ismin mısralarda.
*
Ömür biter, şafak söker, ayaz, acı soğuk vurur,
Sarar bütün evrenimi, karanlıklar mahzun durur,
Yaratılmış koca alem, Havva'nın evlatlarıyla,
Fıtratını bozan insan, yüreğini nasıl korur.
*
Zerre kıymet taşımazsın, göğsündeki nefes ziyan,
İki tutam arpa yapsan, kenardaki çuval talan,
Katiyen makam yazılmaz, notalarda kalmaz izin,
Üstelik gerisi malum, dillerinden akar yalan.
*
Yücelerden inen peri, yahut ruhanî sultansın,
Kıyaslanamazsın billah, Şirin Züleyha utansın,
Adım atsan usulcacık, sofamın penceresinden,
Beyaz turna misali uç, aştığın hudutlar yansın.