Kavalımın Küskün Nefesi

Varlığında; derin uçurumların kıyısında, yeşil yaylalarda
Ak koyunlara, mor koyunlara çobanım.
Dumanı tüten
İnce belli çay bardağının buğusuna
Gülüşünü çizdiğim
Ey güzel
Efkârı bir yana
Kederi öte yana bırak
Gel, otur yanı başıma
Otur, sana kaval çalayım
Sen sustukça gönlümdeki dertler dökülsün
Yoldaşım, sırdaşım olan kavalımın her notasından

​Varlığında; sıradağlardan süzülen şafak ışıklarında
Sapsarı başakları göğe göz kırpan
Bu topraklarda
Heybesinde azığı
Kuru ekmek ve soğan
Nasırlı ellerinde
Çapası
Orağı
Tırpanı
Zulmün karanlığında
Alın teri çalınmış
Gönlünde bahar olan, dostu toprak kalan yoksul biriyim

​Eğer sorarsan beni; korkak, zalim ve cahil olmayan
Yorulmak nedir bilmeyen
Yolu uzun
Yükü sevda dolu
Alnından ter damlacıkları akan
Güneşten teni bronzlaşan
Yüreğinde sönmeyen kor ateş yanan
Çığlığı rüzgârın sesinde ezgileşen
Toprağın kokusunda bin yıllık bir hikâyeyim ben

​Hele bir soluk otur, sırtını ver şu koca çınarın gövdesine
Güneş, karlı tepelerin ardından süzülsün
Üstümüze
Bu topraklarda
Ben huzur ve adaletin yokluğundayım
Paslı bir orak gibi
Kalmışım tarlanın ortasında
Hasadım yarım
Umudum darmadağın
Ve
Susarsam eğer
Kavalım küser nefesime
Parmaklarım yabancılaşır tılsımlı deliklere
Sesim duman olur, dağılır, dağılırım mor dağların eteklerine

​Varlığında; yaşadığımız bu topraklarda hayatın nabzı atsın
Gel hele, otur yanı başıma
Emektir süzülür, sabır çiçeği eken ellerimden
​Gel, heybemdeki masalı, azığı beraber bölüşelim
Bir yanımda
Kağızman'ın soğuğu
Bir yanımda
İstanbul'un uğultusu var

Gel
Gözlerimizdeki ışıkla yeniden yeşertelim
Bu kadim topraklarda
Adaleti
Huzuru
Barışı
Çünkü biz
Sevdayı özgürlük bilen
Aşkı vatan belleyenleriz.
Çünkü biz
Her birimiz
Kötülüğe direnen
Yüzyıllık onurlu bir kavganın unutulmaz destanıyız

​Mehmet Çobanoğlu
14.11.223
İstanbul