Katilimsin Sen Benim

Kan sızıyor ruhumun kırılmış aynasından
Zehri içtim o dipsiz gözlerinin tasından
Katilimsen sen benim boynum kıldan incedir
Sensiz geçen saniyem asırlık işkencedir

Zifiri gölgelere saklanırken ecelim
Kırıldı tutunduğum umut denen o elim
Hançerini göğsüme merhametsizce sapla
Yüreğimi alevden kara bulutla kapla

Faili meçhul değil bu cinayet aşikâr
Küllerimden savrulan kıvılcımlar sana kâr
Giyotine uzanan suçlu gibi yorgunum
Merhameti unutan celladıma vurgunum

Nefesimi keserken o buz kesmiş ellerin
Fırtınalar koparır kan ağlayan dillerin
Son duamı okurken darağacı ipinde
Erimiş bir mum oldum karanlığın dibinde

Mahzenlerin küf tutmuş zindanına at beni
Ateşlerin koynunda kül edip yarat beni
Katilimsen sen benim sök ruhumu bedenden
Şikâyetçi olmam ki bana ölüm verenden

Kan revan içindeyim uçurum kenarında
Zehirli bir sarmaşık yeşerdi baharında
Gözlerinden süzülen ecelimi içerim
Senin için dünyadan gülümseyip geçerim

Yargısız infazımın fermanını yazdır da
Bedenimi çürütüp şu kimsesiz mezarda
Azrail'in kılığı bürünürken yüzüne
Kurban et bu canımı dudağının sözüne

Gölgemi boğuyorken ıssızlığın urganı
Toprağıma serilsin bu hasretin yorganı
Katilimsen sen benim tetik düşsün vur beni
Gözyaşımın tuzuyla ilmek ilmek kur beni